Το ανάγλυφο του Ιράν —με τις αχανείς εκτάσεις, τις δύο μεγάλες οροσειρές και τις εκτεταμένες ακτογραμμές— προσφέρει στο καθεστώς της Τεχεράνης τη δυνατότητα να διεξάγει έναν παρατεταμένο αμυντικό πόλεμο.
Σύμφωνα με αναλυτές, υπάρχουν τρία κύρια σενάρια για μια χερσαία επιχείρηση, καθένα από τα οποία εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους.
Σενάριο 1: Κατάληψη των νησιών και έλεγχος των Στενών του Ορμούζ
Η στρατηγική πίεση που ασκεί το Ιράν μέσω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ έχει εκτοξεύσει τις διεθνείς τιμές ενέργειας. Αν και οι ΗΠΑ εξετάζουν την κατάληψη στρατηγικών νησιών, όπως η νήσος Χαρκ (κόμβος εξαγωγής πετρελαίου) ή τα νησιά Κεσμ και Λαράκ, οι ειδικοί αμφιβάλλουν για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας κίνησης.
Η κατάληψη της νήσου Χαρκ θα μπορούσε να σταματήσει τη ροή του ιρανικού πετρελαίου, αλλά θα προκαλούσε παγκόσμιο οικονομικό σοκ.
Η διατήρηση του ελέγχου σε αυτά τα νησιά θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, καθώς θα βρίσκονταν υπό συνεχή ιρανικά πλήγματα από την ενδοχώρα.
Σενάριο 2: Εισβολή στη νότια ακτογραμμή
Η ιρανική ακτογραμμή εκτείνεται σε 1.800 χιλιόμετρα, γεγονός που καθιστά δύσκολη την άμυνα κάθε σημείου, αλλά εξίσου δύσκολη την αστυνόμευση από έναν στρατό κατοχής. Οι Αμερικανοί πεζοναύτες είναι εκπαιδευμένοι για τέτοιες αμφίβιες επιχειρήσεις, όμως μια περιορισμένη παρακτια επιχείρηση θα μπορούσε γρήγορα να κλιμακωθεί.
Για να προστατεύσουν τις θέσεις τους, οι ΗΠΑ θα έπρεπε να προωθηθούν βαθύτερα στο εσωτερικό, σε ένα εχθρικό έδαφος γεμάτο βουνά και υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Σενάριο 3: Επίθεση μέσω των κουρδικών περιοχών
Ένα εναλλακτικό σενάριο προβλέπει τη χρήση ένοπλων κουρδικών ομάδων από το Ιράκ ως «αιχμή του δόρατος» στις ορεινές περιοχές του δυτικού Ιράν (οροσειρά Ζάγρος).
Παρά το ενδιαφέρον ορισμένων ομάδων για συνεργασία, η στρατηγική αυτή θεωρείται αναποτελεσματική. Οι Κούρδοι μαχητές θα υφίσταντο τεράστιες απώλειες και θα ήταν αδύνατο να προελάσουν σε περιοχές με περσική πλειοψηφία ή να απειλήσουν την Τεχεράνη.
Το έλλειμμα στρατηγικής και το εθνικιστικό αντανακλαστικό
Το βασικό ερώτημα παραμένει ο τελικός στόχος της Ουάσινγκτον. Εάν ο στόχος είναι η αλλαγή καθεστώτος, οι μέχρι τώρα αεροπορικές επιδρομές δεν έχουν κλονίσει τη δομή εξουσίας. Επιπλέον, η ιστορία δείχνει ότι το Ιράν αρνείται να διαπραγματευτεί όσο το έδαφός του τελεί υπό ξένη κατοχή, ενώ μια εισβολή πιθανότατα θα συσπείρωνε τον πληθυσμό γύρω από την ηγεσία λόγω εθνικισμού.
Συμπερασματικά, η γεωγραφία του Ιράν —τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το Ιράκ και πολύ πιο ορεινό— μετατρέπει κάθε χερσαία κίνηση σε ένα στοίχημα υψηλού ρίσκου, όπου η ελπίδα για μια γρήγορη κατάρρευση του καθεστώτος μοιάζει περισσότερο με ευχή παρά με ρεαλιστικό στρατιωτικό σχεδιασμό.