Η παρουσία και οι κινήσεις των πρώην αξιωματούχων του Ναγκόρνο Καραμπάχ στην Αρμενία αποτελούν εστία έντασης, αναδεικνύοντας ένα βαθύ χάσμα μεταξύ της κυβέρνησης του Νικόλ Πασινιάν και της ρεβανσιστικής αντιπολίτευσης.
Παρά τη de facto διάλυση των δομών τους, εκπρόσωποι της προηγούμενης διοίκησης του Καραμπάχ συνεχίζουν να ασκούν δημόσια δραστηριότητα, υποστηρίζοντας πως διατηρούν τη θεσμική τους ιδιότητα, γεγονός που προκαλεί την αντίδραση τόσο του Γερεβάν όσο και του Μπακού.
Διεθνείς επαφές και εσωτερική στήριξη
Πρόσφατα, ο Ασότ Ντανιελιάν, ο οποίος εμφανίζεται ως επικεφαλής του κοινοβουλίου των αυτονομιστών, συμμετείχε σε συνέδριο της αρμενικής διασποράς στο Παρίσι, ενώ είχε συναντήσεις με θρησκευτικούς ηγέτες. Παράλληλα, στο Γερεβάν, εκπρόσωποι από την Ευρώπη, όπως μέλη του Ελβετικού Εθνικού Συμβουλίου, έχουν επισκεφθεί την «αντιπροσωπεία του Αρτσάχ», συζητώντας το δικαίωμα επιστροφής των Αρμενίων στην περιοχή. Οι κινήσεις αυτές βρίσκουν στήριξη στην εγχώρια αντιπολίτευση, η οποία βλέπει στους αυτονομιστές έναν σύμμαχο κατά της τρέχουσας κυβερνητικής γραμμής.
Η στάση της κυβέρνησης Πασινιάν
Από την πλευρά της, η αρμενική κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική πλήρους αποσύνδεσης από το ζήτημα του Καραμπάχ, θεωρώντας πως το κίνημα έχει κλείσει τον κύκλο του. Ο Νικόλ Πασινιάν έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η ανακίνηση εδαφικών διεκδικήσεων εγκυμονεί κινδύνους για την εθνική ασφάλεια. Στο πλαίσιο αυτό:
Έχει επιβληθεί αυστηρή γραμμή για την αποφυγή χρήσης του όρου «Αρτσάχ» από κρατικά στελέχη.
Απομακρύνονται στελέχη, όπως η πρόσφατη περίπτωση της διευθύντριας μουσείου, που προωθούν υλικό σχετικό με το Καραμπάχ σε ξένους αξιωματούχους (όπως στον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, JD Vance).
Ο αντίκτυπος στην ειρηνευτική διαδικασία
Η ανάλυση υπογραμμίζει πως η συνεχιζόμενη δραστηριότητα των αυτονομιστικών ομάδων εντός της Αρμενίας εκλαμβάνεται από το Αζερμπαϊτζάν ως στοιχείο που υπονομεύει τις ειρηνευτικές προσπάθειες. Ενώ οι σχέσεις Μπακού-Παρισιού παρουσιάζουν σημάδια εξομάλυνσης, η δράση των αυτονομιστών σε ευρωπαϊκό έδαφος θεωρείται από την αζέρικη πλευρά ως πρόκληση που θα μπορούσε να ανατρέψει τη σταθερότητα.
Η κριτική εστιάζει στην ανάγκη του Πασινιάν να περιορίσει αυτές τις φωνές, προκειμένου να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα της ειρήνης στην περιοχή, ειδικά ενόψει των επερχόμενων εκλογών.