Το 5ο Διπλωματικό Φόρουμ της Αττάλειας (ADF 2026) εξελίσσεται σε ένα κρίσιμο εργαλείο στρατηγικής για την Άγκυρα, η οποία, εν μέσω της παγκόσμιας ανησυχίας για τον πόλεμο στο Ιράν, επιχειρεί να αυτοπαρουσιαστεί ως ο απόλυτος εγγυητής της σταθερότητας στην περιοχή.
Ωστόσο, πίσω από το προσωπείο του διεθνούς ειρηνοποιού, η Τουρκία αξιοποιεί το Φόρουμ ως εφαλτήριο για μια συντονισμένη επικοινωνιακή επίθεση κατά της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη.
Η «παράλληλη διπλωματία» των μειονοτικών στελεχών
Στο περιθώριο των επίσημων επαφών, μια ομάδα στελεχών από τη Θράκη –μεταξύ των οποίων οι Μουσταφά Τράμπα, Ιμπραήμ Σερίφ και η πρόεδρος του ΚΙΕΦ, Τσιγδέμ Ασάφογλου– επιδίδεται σε μια εντατική προσπάθεια διεθνοποίησης του αφηγήματος περί «θρησκευτικής καταπίεσης» και παραβίασης δικαιωμάτων. Η δραστηριότητα αυτή, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Rodopi Press, δεν είναι αυθόρμητη αλλά τελεί υπό τον πλήρη συντονισμό του τουρκικού κέντρου αποφάσεων.
Οι επαφές της ομάδας με κορυφαία στελέχη της τουρκικής κυβέρνησης, όπως ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι και ο Αντιπρόεδρος του AKP Ζαφέρ Σιράκαγια, επιβεβαιώνουν την οργανική τους σύνδεση με την Άγκυρα. Παράλληλα, η εμπλοκή της TİKA (Οργανισμός Συνεργασίας και Συντονισμού) αναδεικνύει τους μηχανισμούς «μαλακής ισχύος» και χρηματοδότησης που στηρίζουν αυτές τις δράσεις.
Ρητορική αμφισβήτησης και επικοινωνιακός καταιγισμός
Το ιδεολογικό οπλοστάσιο που επιστρατεύεται περιλαμβάνει τη συστηματική διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Από τις κατηγορίες περί «παράνομων μουφτειών» μέχρι την επινόηση του όρου «τουρκοφοβία» και τις θεωρίες περί «προδοσίας της Λωζάνης», στόχος είναι η ηθική και νομική αποδόμηση της ελληνικής παρουσίας στην περιοχή.
Την προσπάθεια αυτή πλαισιώνει η τουρκική επικοινωνιακή μηχανή, με το TRT World και το πρακτορείο Anadolu να πρωτοστατούν σε μια επιχείρηση προπαγάνδας, παρουσιάζοντας διεθνώς την Ελλάδα ως κράτος που επιδιώκει τον βίαιο «αποτουρκισμό» των μειονοτικών θεσμών.
Αποτίμηση μιας υβριδικής απειλής
Η κινητικότητα στην Αττάλεια αναδεικνύει μια κλασική περίπτωση υβριδικού πολέμου. Μειονοτικά στελέχη, που τυγχάνουν Έλληνες πολίτες, λειτουργούν ως πολιτικοί πράκτορες της αναθεωρητικής ατζέντας της Τουρκίας, επιδιώκοντας να κάμψουν τη διεθνή θέση της Αθήνας.
Το γεγονός αυτό θέτει επιτακτικά το ερώτημα πώς η ελληνική πολιτεία θα απαντήσει στην εργαλειοποίηση διεθνών διοργανώσεων από πρόσωπα που στρέφονται κατά των εθνικών συμφερόντων, την ώρα που η Άγκυρα επιχειρεί να οικειοποιηθεί τον ρόλο του διαμεσολαβητή της ειρήνης.