Σε μια κίνηση υψηλού ρίσκου που μπορεί να αναδιατάξει τον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη, ο Ντόναλντ Τραμπ θέτει σε εφαρμογή τη στρατηγική του ναυτικού αποκλεισμού, ποντάροντας στην απόλυτη ισχύ των ΗΠΑ για να λυγίσει την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με αναλύσεις των CNN και Wall Street Journal, ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει να στραγγαλίσει τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου και τις εισαγωγές ειδών πρώτης ανάγκης, ευελπιστώντας ότι η κοινωνική έκρηξη θα αναγκάσει το καθεστώς σε ταπεινωτική συνθηκολόγηση και οριστική εγκατάλειψη των πυρηνικών του φιλοδοξιών.
Οι ενδείξεις οικονομικού μαρασμού στο Ιράν είναι πλέον ορατές: η ανεργία καλπάζει, ο πληθωρισμός καθιστά τα βασικά αγαθά απρόσιτα και η κυβέρνηση ζητά δραστική μείωση της κατανάλωσης ενέργειας. Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν μάλιστα ότι η αντοχή της ιρανικής οικονομίας μετριέται πλέον σε εβδομάδες ή και ημέρες.
Ωστόσο, η στρατηγική του Τραμπ κινείται σε «αχαρτογράφητα νερά», καθώς βασίζεται στη δυτική λογική ότι η οικονομική πίεση φέρνει πολιτική αλλαγή, αγνοώντας ενδεχομένως την ιδεολογική ανθεκτικότητα ενός θεοκρατικού συστήματος που έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από τις στερήσεις και την ακραία καταστολή.
Το ερώτημα που πλανάται στην Ουάσιγκτον είναι αν ο αποκλεισμός θα αποδειχθεί η «μαγική λύση» ή ένα ακόμα στρατηγικό σφάλμα. Αν η εξόντωση της ηγεσίας και οι σφοδροί βομβαρδισμοί του παρελθόντος δεν έκαμψαν την Τεχεράνη, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι το καθεστώς μπορεί να επιλέξει την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας παρά την υποχώρηση έναντι του «Μεγάλου Σατανά».
Η επιτυχία του Τραμπ θα κριθεί όχι μόνο από την αντοχή του Ιράν, αλλά και από την ανοχή της αμερικανικής κοινής γνώμης στο αυξανόμενο οικονομικό κόστος του πολέμου και των καυσίμων, ενόψει των κρίσιμων εκλογών του Νοεμβρίου.