Σημαντική ακρόαση της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Τομ Λάντος» στο αμερικανικό Κογκρέσο εξετάζει τη ραγδαία δημοκρατική οπισθοδρόμηση στην Τουρκία. Οι γραπτές καταθέσεις κορυφαίων αναλυτών, οι οποίες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, παρουσιάζουν μια ζοφερή πραγματικότητα για το κράτος δικαίου, επιρρίπτοντας παράλληλα ευθύνες και στην Ουάσιγκτον για τη στάση ανοχής που επέδειξε.
Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Χένρι Μπάρκι (Council on Foreign Relations), η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα προσωποπαγές καθεστώς προσανατολισμένο αποκλειστικά στην πολιτική επιβίωση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ως τρανταχτό παράδειγμα αναφέρεται η σύλληψη του δημάρχου Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, λίγο πριν ανακοινωθεί ως υποψήφιος πρόεδρος, γεγονός που χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη απόπειρα εκλογικού αποκλεισμού αντιπάλου στην ιστορία της χώρας.
Παράλληλα, υπογραμμίζονται οι μαζικές εκκαθαρίσεις μετά το 2016, οι διώξεις για «προσβολή του προέδρου» που αγγίζουν ακόμη και παιδιά, και η ελεύθερη πτώση της χώρας στους δείκτες ελευθερίας του Τύπου, όπου κατατάσσεται στην 159η θέση παγκοσμίως.
Ακόμη πιο επιθετικός εμφανίζεται ο Μάικλ Ρούμπιν (Middle East Forum / AEI), ο οποίος επικρίνει δριμύτατα τον Ντόναλντ Τραμπ και συμβούλους του για το μήνυμα ατιμωρησίας που εξέπεμψαν προς την Άγκυρα.
Ο Ρούμπιν παρομοιάζει το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 με την «πυρκαγιά του Ράιχσταγκ», υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την εδραίωση του αυταρχισμού, ενώ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την κατακόρυφη αύξηση του εθνοτικού και θρησκευτικού αναθεωρητισμού, την ανοιχτή στήριξη του Ερντογάν προς τη Χαμάς και την έξαρση της αντισημιτικής ρητορικής.
Ο ίδιος ζητά από τις ΗΠΑ την επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση περαιτέρω παρεμβάσεων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς και ουσιαστική προστασία των ελληνικών και αρμενικών μειονοτήτων.
Τέλος, η ανθρώπινη διάσταση της κρίσης αποτυπώνεται στην κατάθεση του Σερκάν Γκιόλγκε, πρώην επιστήμονα της NASA και Αμερικανού πολίτη. Ο Γκιόλγκε περιγράφει πώς μια ανώνυμη καταγγελία κατά τη διάρκεια των διακοπών του οδήγησε στη φυλάκισή του με σαθρά αποδεικτικά στοιχεία, όπως η υπηρεσιακή του ταυτότητα, αναδεικνύοντας ένα αυθαίρετο σύστημα δικαιοσύνης όπου ο φόβος έχει πλέον αντικαταστήσει τον νόμο.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν αντιμετωπίζεται πλέον από τους Αμερικανούς αναλυτές ως μια δημοκρατία σε κάμψη, αλλά ως ένα εδραιωμένο αυταρχικό καθεστώς που εξουδετερώνει τους αντιπάλους του με δικαστικά τεχνάσματα, έχοντας αποθρασυνθεί από την πολυετή γεωπολιτική ανοχή της Δύσης.