Εννέα μήνες μετά τη θεαματική ληστεία των θησαυρών του Γαλλικού Στέμματος, αξίας 102 εκατομμυρίων δολαρίων, το Μουσείο του Λούβρου άνοιξε ξανά τις πύλες της Αίθουσας του Απόλλωνα για το κοινό. Ωστόσο, οι επισκέπτες δεν θα έχουν πλέον τη δυνατότητα να δουν τα βασιλικά κοσμήματα στον συγκεκριμένο χώρο.
Το περιστατικό έφερε στην επιφάνεια σοβαρότατα κενά ασφαλείας στο κορυφαίο γαλλικό μουσείο, υποχρεώνοντας τη διοίκηση να λάβει την απόφαση για μεταφορά των εναπομεινάντων θησαυρών σε νέα, ειδικά διαμορφωμένη πτέρυγα με αυστηρότερα μέτρα προστασίας.
Η Αίθουσα του Απόλλωνα, που σχεδιάστηκε τον 17ο αιώνα από τον αρχιτέκτονα Λουί Λε Βο και διακοσμήθηκε από τον ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν προς τιμήν του «Βασιλιά Ηλίου» Λουδοβίκου ΙΔ΄, αποτέλεσε το αρχιτεκτονικό πρότυπο για την περίφημη Αίθουσα των Κατόπτρων στις Βερσαλλίες.
Παρά την απουσία των κοσμημάτων, το κοινό μπορεί πλέον να θαυμάσει ξανά την εσωτερική διακόσμηση και τα σπάνια αρχιτεκτονικά στοιχεία της αίθουσας.
Το χρονικό της ληστείας και η τύχη των κλαπέντων
Η υπουργός Πολιτισμού, Κατρίν Πεγκάρ, χαρακτήρισε την επαναλειτουργία του χώρου ως συμβολική «νέα αρχή» μετά το παγκόσμιο σοκ που προκάλεσε η εισβολή, δεσμευόμενη για γενική ενίσχυση της ασφάλειας στα γαλλικά μουσεία. Η ληστεία σημειώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο μέσα σε μόλις επτά λεπτά, όταν εισβολείς χρησιμοποίησαν ανυψωτικό μηχάνημα μετακομίσεων, παραβίασαν παράθυρο του δεύτερου ορόφου, έσπασαν τις προθήκες με τροχούς και διαbieφυγαν με σκούτερ.
Αν και τέσσερις ύποπτοι έχουν συλληφθεί και παραμένουν υπό κράτηση, η αμύθητη λεία παραμένει άφαντη. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το στέμμα της αυτοκράτειρας Ευγενίας, το οποίο εντοπίστηκε κατεστραμμένο κοντά στο μουσείο και βρίσκεται σε φάση αποκατάστασης.
Διοικητικοί τριγμοί και επικρίσεις για τη διαχείριση
Το πρωτοφανές περιστατικό προκάλεσε ισχυρές αναταράξεις στη διοίκηση του Λούβρου, οδηγώντας την τότε πρόεδρο, Λοράνς ντε Καρ, σε παραίτηση τον Φεβρουάριο, εν μέσω έντονης κριτικής και εργασιακών κινητοποιήσεων.
Ελεγκτικοί φορείς του κράτους κατηγόρησαν τη διοίκηση ότι υποτίμησε τις ανάγκες φύλαξης και συντήρησης, διοχετεύοντας κονδύλια σε πολυτελείς αγορές έργων τέχνης που παρέμεναν αποθηκευμένα, καθώς και σε δαπανηρά έργα αναδιοργάνωσης.