Σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη καμπή βρίσκεται η εξωτερική πολιτική της διοίκησης Τραμπ στη Μέση Ανατολή, καθώς η εύθραυστη συμφωνία εκεχειρίας με το Ιράν κατέρρευσε μόλις έναν μήνα μετά την υπογραφή της.
Η πεποίθηση που επικρατούσε μέχρι πρόσφατα στις αγορές και στους αναλυτές, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος υποχωρεί πάντα όταν πιέζεται, φαίνεται αυτή τη φορά να διαψεύδεται, καθώς η Ουάσιγκτον βρίσκεται εγκλωβισμένη χωρίς εύκολες επιλογές.
Η κατάρρευση του Μνημονίου Συνεννόησης αποδίδεται στη διαμετρικά αντίθετη ερμηνεία του όρου για την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ. Ενώ η Αμερική περίμενε την πλήρη αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, η Τεχεράνη επέβαλε δικούς της περιοριστικούς κανόνες, θεωρώντας ότι έχει το πάνω χέρι.
Τυχόν νέα υποχώρηση των ΗΠΑ θα συνιστούσε βαρύτατη ταπείνωση για τον Τραμπ, θα έπληττε καίρια το παγκόσμιο εμπόριο και θα παραδίδονταν ο γεωπολιτικός έλεγχος της περιοχής στο Ιράν, πιέζοντας παράλληλα παραδοσιακούς συμμάχους όπως η Σαουδική Αραβία.
Ωστόσο, η επιστροφή σε τροχιά σύγκρουσης βρίσκει τις ΗΠΑ σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Τα αμερικανικά στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου έχουν υποχωρήσει κοντά στο οριακό επίπεδο των 300 εκατομμυρίων βαρελιών, την ώρα που η τιμή του πετρελαίου ξεπέρασε τα 100 δολάρια, τροφοδοτώντας νέους φόβους για τον πληθωρισμό.
Την ίδια στιγμή, η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να δελεάσει το Ριάντ με συμφωνία πυρηνικής τεχνολογίας προσέκρουσε στις πιέσεις του Ισραήλ, αποκαλύπτοντας τη δυσκολία του Τραμπ να ισορροπήσει τα αντικρουόμενα συμφέροντα των συμμάχων του.
Παράλληλα, αν και οι ενδιάμεσες εκλογές διεξάγονται σε κλίμα έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας για τον πόλεμο, η τακτική του Τραμπ δείχνει πως προτάσσει τη σκληρή στάση στο μέτωπο, παρά το πολιτικό κόστος.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές, ο Αμερικανός πρόεδρος κινδυνεύει να παγιδευτεί σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, καθώς με το Πεντάγωνο να ενισχύει τις δυνάμεις του στη Μέση Ανατολή, η στρατηγική της κλιμάκωσης φαντάζει πλέον ως η μόνη διέξοδος.