Μόλις έναν μήνα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν, οι κλιμακούμενες επιθέσεις των ανταρτών Χούθι θέτουν τη νέα συμμαχία στην πρώτη της σοβαρή δοκιμασία.
Αν και το σύμφωνο προβλέπει ρητά ότι τυχόν επίθεση σε ένα από τα τρία κράτη συνιστά επίθεση εναντίον όλων, τα πρόσφατα πυραυλικά πλήγματα και οι επιθέσεις με drones σε σαουδαραβικό έδαφος αποκάλυψαν τα πρώτα σημαντικά ρήγματα στη συλλογική αποτροπή.
Η αμηχανία της συμμαχίας έγινε εμφανής στη στάση του Πακιστάν. Παρά τις αρχικές δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας περί ενεργοποίησης της συμφωνίας, το πακιστανικό Υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν συζητείται στρατιωτική εμπλοκή, παραπέμποντας την όποια αντίδραση στο μέλλον.
Αυτή η διστακτικότητα αποδυναμώνει πολιτικά την αποτρεπτική ισχύ του συμφώνου, καθώς δείχνει στους αντιπάλους ότι τα πλήγματα κατά του Ριάντ δεν επιφέρουν άμεση κοινή απάντηση.
Την ίδια στιγμή, η πίεση για τη Σαουδική Αραβία κλιμακώνεται σε πολλαπλά μέτωπα. Εκτός από τις επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, η χώρα δέχθηκε πλήγματα στον κρίσιμο αγωγό East-West από drones που εκτοξεύθηκαν από το Ιράκ, επιβεβαιώνοντας τον αυξανόμενο συντονισμό των φιλοϊρανικών οργανώσεων στην περιοχή.
Πλέον, Τουρκία και Πακιστάν καλούνται να αποφασίσουν αν θα αναλάβουν το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος της δέσμευσής τους ή αν η Συμφωνία της Μέκκας θα περιοριστεί σε μια διακήρυξη χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.