Η προέλαση των Χούθι στις δυτικές ακτές της Υεμένης και η αυξανόμενη απειλή κατά της Σαουδικής Αραβίας δεν αποτελούν απλώς ακόμη μία αναζωπύρωση ενός ξεχασμένου πολέμου. Αποκαλύπτουν το βαθύτερο στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή. Ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει να συντρίψει οικονομικά και στρατιωτικά το Ιράν, χωρίς όμως να εμπλακεί σε μια μακροχρόνια, πολυμέτωπη σύγκρουση. Η Τεχεράνη, αντίθετα, επιχειρεί να μετατρέψει ακριβώς αυτή την αμερικανική αντίφαση σε στρατηγικό της πλεονέκτημα.
Οι Χούθι αποτελούν σήμερα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ασύμμετρης στρατηγικής. Με πυραύλους, drones, επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές και έλεγχο στρατηγικών σημείων της Ερυθράς Θάλασσας, μια οργάνωση που δεν διαθέτει συμβατικό πολεμικό ναυτικό μπορεί να επηρεάζει τις τιμές του πετρελαίου, τη διεθνή ναυσιπλοΐα και τους πολιτικούς υπολογισμούς της Ουάσιγκτον. Δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Σαουδική Αραβία. Αρκεί να καταστήσει το κόστος της αντιπαράθεσης οικονομικά και πολιτικά δυσβάστακτο.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό όπλο των Χούθι: όχι μόνο στους βαλλιστικούς πυραύλους τους, αλλά στην ικανότητά τους να μετατρέπουν μια περιφερειακή σύγκρουση σε παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Η απειλή στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ, σε συνδυασμό με την πίεση που ασκεί το Ιράν στα Στενά του Ορμούζ, δημιουργεί μια πρωτοφανή στρατηγική παγίδα. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ταυτόχρονης αποσταθεροποίησης δύο από τις σημαντικότερες θαλάσσιες πύλες μεταφοράς ενέργειας.
Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται στο κέντρο αυτής της μέγγενης. Η εναλλακτική δίοδος μεταφοράς πετρελαίου προς το λιμάνι Γιανμπού μέσω του αγωγού Ανατολής–Δύσης υποτίθεται ότι θα αποτελούσε την απάντηση σε ενδεχόμενο αποκλεισμό του Ορμούζ. Όμως το πρόσφατο πλήγμα στον αγωγό και η προέλαση των Χούθι προς το Μπαμπ ελ Μαντέμπ δείχνουν ότι ούτε αυτή η διαδρομή είναι ασφαλής. Η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της μπορούν να απειλούν ταυτόχρονα τόσο την ανατολική όσο και τη δυτική ενεργειακή έξοδο της Αραβικής Χερσονήσου.
Ωστόσο, θα ήταν λάθος να θεωρηθούν οι Χούθι απλώς τηλεκατευθυνόμενο όργανο του Ιράν. Η ιρανική υποστήριξη είναι καθοριστική, αλλά η οργάνωση έχει αποκτήσει δική της στρατιωτική δυναμική, πολιτικές επιδιώξεις και περιφερειακές φιλοδοξίες. Αυτό κάνει το πρόβλημα ακόμη δυσκολότερο: ακόμη και μια πιθανή συμφωνία με την Τεχεράνη δεν εγγυάται ότι οι Χούθι θα εγκαταλείψουν τα κέρδη, τον έλεγχο και τη δυνατότητα εκβιασμού που απέκτησαν.
Ο Τραμπ βρίσκεται έτσι μπροστά σε επιλογές χωρίς εύκολη διέξοδο. Αν κλιμακώσει τις επιχειρήσεις, κινδυνεύει να βυθιστεί σε έναν πόλεμο φθοράς. Αν περιοριστεί σε αποσπασματικά πλήγματα, οι Χούθι θα συνεχίσουν να ανασυντάσσονται. Αν διαπραγματευθεί, θα νομιμοποιήσει τη χρήση της παγκόσμιας ενέργειας ως ομήρου.
Η νέα μάχη της Μέσης Ανατολής δεν αφορά πλέον μόνο σύνορα, καθεστώτα ή θρησκευτικές αντιπαλότητες. Αφορά τον έλεγχο των διαδρόμων από τους οποίους περνά η παγκόσμια οικονομία. Και όσο οι Χούθι κρατούν το χέρι πάνω στον διακόπτη του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, το αδιέξοδο δεν θα είναι μόνο του Τραμπ. Θα είναι ολόκληρης της Δύσης.
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr