Νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική στην Ευρώπη: Ο επανεξοπλισμός, οι γεωγραφικές αποκλίσεις Βορρά - Νότου και το στοίχημα της ενιαίας στρατηγικής

 
εε

Πηγή Φωτογραφίας: EUTERS/Yves Herman/File Photo

Ενημερώθηκε: 10/11/26 - 14:30

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχουν μεταβάλει άρδην το γεωπολιτικό τοπίο της Ευρώπης. Αντιμέτωπη με την εντεινόμενη απειλή από τη Μόσχα και τις αμφιβολίες για τη μακροπρόθεσμη αμερικανική δέσμευση, η ήπειρος εισέρχεται σε φάση μαζικού στρατιωτικού επανεξοπλισμού.

Ωστόσο, η ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος των μεμονωμένων κρατών φέρνει στην επιφάνεια βαθύτερες εσωτερικές διαιρέσεις, θέτοντας το κρίσιμο ερώτημα: μετατρέπεται η Ευρώπη σε πραγματική γεωπολιτική δύναμη ή απλώς συσσωρεύει όπλα χωρίς κοινό σχεδιασμό;

Η νέα διαχωριστική γραμμή στην Ευρώπη δεν εστιάζει πλέον στο παραδοσιακό δίπολο Ανατολής - Δύσης, αλλά στη γεωγραφία των φοβιών και των προτεραιοτήτων ασφαλείας:

Ο Βορράς και η Ανατολή (Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Πολωνία, Βαλτικές χώρες, Σκανδιναβία, Ρουμανία, Βουλγαρία) εστιάζουν σχεδόν αποκλειστικά στη ρωσική στρατιωτική απειλή, ιεραρχώντας ψηλά την αποτροπή, την ασφάλεια των συνόρων και την ισχυρή παρουσία του ΝΑΤΟ.

Ο Νότος (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Μάλτα, Κύπρος) προσεγγίζει την ασφάλεια μέσα από το μεσογειακό πλαίσιο, θέτοντας ως προτεραιότητες την ασταθή κατάσταση στη Βόρεια Αφρική και το Σαχέλ, τις μεταναστευτικές ροές και την ενεργειακή ασφάλεια.

Η Γαλλία κατέχει μια ιδιαίτερη ενδιάμεση θέση, συνδυάζοντας ηπειρωτικά και μεσογειακά συμφέροντα.

Παράλληλα, η στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας συνιστά τη σημαντικότερη εξέλιξη στην ήπειρο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Η παρουσία γερμανικών στρατευμάτων στη Λιθουανία υπογραμμίζει τη στροφή των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, που βλέπουν πλέον το Βερολίνο ως εγγυητή της ασφάλειάς τους.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, εγείρονται ερωτήματα για τη συνοχή του γαλλογερμανικού άξονα, καθώς η Γαλλία διαθέτει πυρηνική ισχύ και διπλωματικό εκτόπισμα με διαφορετικές στρατηγικές βλέψεις.

Η άνοδος του εθνικισμού προσθέτει επιπλέον πολιτική αβεβαιότητα, καθώς τα εθνικιστικά ρεύματα διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους όσον αφορά τη στάση τους απέναντι στη Ρωσία, απειλώντας παράλληλα την ευρωπαϊκή αμυντική ενοποίηση μέσω του κατακερματισμού των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Σε συνδυασμό με την τακτική της Ουάσινγκτον να πιέζει για αύξηση των αμυντικών δαπανών, η Μόσχα βρίσκει ευκαιρίες εκμετάλλευσης των εσωτερικών ευρωπαϊκών διαφωνιών. Το μέλλον της Ευρώπης θα εξαρτηθεί τελικά από τη δυνατότητα των κυβερνήσεών της να μετατρέψουν τους αμυντικούς πόρους σε μια συνεκτική, κοινή πολιτική ισχύ.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ