Η στρατηγική σύγκρουση και ο διαρκής ανταγωνισμός ανάμεσα στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ αναμένεται να αποτελέσουν την κυρίαρχη σταθερά της προεκλογικής περιόδου, καθώς οι δύο σχηματισμοί διεκδικούν την ίδια ακριβώς δεξαμενή ψηφοφόρων.
Η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης επενδύει συστηματικά σε μια ρητορική που παραπέμπει ευθέως στο λεγόμενο «ορθόδοξο» ΠΑΣΟΚ της πρώτης κυβερνητικής τετραετίας του Ανδρέα Παπανδρέου. Η υιοθέτηση εμβληματικών συνθημάτων εκείνης της εποχής έχει πυροδοτήσει μια έντονη αντιπαράθεση, με τη Χαριλάου Τρικούπη να κατηγορεί την πλευρά Τσίπρα για ιδεολογική «κλοπή».
Στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης βρίσκεται η κοινωνική ατζέντα, με τα επιτελεία των δύο κομμάτων να επιδίδονται σε ένα γαϊτανάκι προτάσεων, όπου η εξαγγελία του ενός προκαλεί την άμεση ανταπάντηση του άλλου.
Το πρώτο μεγάλο πεδίο προεκλογικής αντιπαράθεσης εντοπίζεται στη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, με αμφότερα τα κόμματα να καταγγέλλουν τις καταχρηστικές πρακτικές των τραπεζών και των funds εις βάρος των πολιτών. Το ΠΑΣΟΚ παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που βασίζεται στη φιλοσοφία του νόμου Κατσέλη για την αυστηρή προστασία της πρώτης κατοικίας.
Η πρότασή του δίνει στον δανειολήπτη το δικαίωμα να εξαγοράζει το δάνειό του σε ευνοϊκή τιμή πριν αυτό μεταβιβαστεί, ενώ προβλέπει βαριές κυρώσεις και πρόστιμα για τους servicers που αυθαιρετούν. Στον αντίποδα, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα αντέτεινε μια παραπλήσια αλλά διαφοροποιημένη πρόταση, η οποία προβλέπει τη δημιουργία ενός κρατικού φορέα.
Το ταμείο αυτό θα επαναδιαπραγματεύεται τα κόκκινα δάνεια με τα funds και στη συνέχεια θα δίνει τη δυνατότητα στους συνεπείς δανειολήπτες να τα αποπληρώνουν σε δόσεις, με μια μικρή μόνο επιβάρυνση πάνω από την τιμή αγοράς. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση απορρίπτει τις προτάσεις και των δύο ως ανεδαφικές, υποστηρίζοντας ότι έχουν αποκλειστικό στόχο την ψηφοθηρία, τη στιγμή που ο υφιστάμενος εξωδικαστικός μηχανισμός αποδίδει ήδη καρπούς.
Η κόντρα για τα δωρεάν εισιτήρια και το ρίσκο των παροχών
Η παροχολογία επεκτάθηκε γρήγορα και στον τομέα των δημόσιων συγκοινωνιών, επιβεβαιώνοντας τα αντανακλαστικά ανταγωνισμού μεταξύ των δύο κομμάτων.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης άνοιξε τον χορό των εξαγγελιών προτείνοντας τη δωρεάν μετακίνηση των νέων κάτω των 24 ετών με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν άμεση και σαφώς πιο μαξιμαλιστική, καθώς αντιπρότεινε την πλήρη κατάργηση του εισιτηρίου στις συγκοινωνίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για το σύνολο των πολιτών.
Η κυβερνητική παράταξη αντέδρασε έντονα, με τον γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Κυρανάκη, να χαρακτηρίζει τις εξαγγελίες ανεύθυνες και μη κοστολογημένες, τονίζοντας ότι η εφαρμογή τους θα μετέφερε ένα τεράστιο οικονομικό βάρος στους ώμους των φορολογουμένων, ενώ το πραγματικό ζητούμενο παραμένει η ποιοτική αναβάθμιση του δικτύου μεταφορών.
Η εξέλιξη της προεκλογικής κούρσας δείχνει ότι αυτή η πλειοδοσία κοινωνικών υποσχέσεων θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Ωστόσο, η σταθερή τακτική του Μεγάρου Μαξίμου να ζητά συγκεκριμένα οικονομικά στοιχεία αναμένεται να πιέσει τόσο τον Αλέξη Τσίπρα όσο και το ΠΑΣΟΚ να παρουσιάσουν πιο τεκμηριωμένες και κοστολογημένες προτάσεις αν θέλουν να πείσουν το εκλογικό σώμα.
Η πολιτική εμπειρία των τελευταίων ετών εξάλλου αποδεικνύει ότι οι υπερβολικές και οικονομικά αστήρικτες υποσχέσεις μπορούν εύκολα να αποδομηθούν και τελικά να λειτουργήσουν ως μπούμερανγκ για τα κόμματα που τις διατυπώνουν.