Η συμφωνία αμοιβαίας άμυνας Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν ενδέχεται να αποδειχθεί μόνο η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης γεωπολιτικής αναδιάταξης.
Η υπογραφή στη Μέκκα του τριμερούς αμυντικού συμφώνου μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν δεν είναι μία ακόμη περιφερειακή συμφωνία συνεργασίας.
Μια ποινική υπόθεση, που εκδικάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες ίσως να μην αποτελούσε, εκ πρώτης όψεως, αντικείμενο ιδιαίτερου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος
Η πρόσφατη αποκάλυψη του Nordic Monitor, σύμφωνα με την οποία ύποπτος με διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα φέρεται να συνδεόταν με σχέδιο επίθεσης εναντίον Αμερικανών στρατιωτών σε βάση στην Τουρκία, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη υπόθεση τρομοκρατίας.
Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, το Κυπριακό εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως ένα άλυτο διπλωματικό πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, όμως, το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν μπορεί να βρεθεί μια λύση...
Για δεκαετίες, η γεωπολιτική ισχύς μετριόταν με στόλους, στρατιωτικές βάσεις, ενεργειακούς αγωγούς και τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών. Στον 21ο αιώνα, όμως, αναδύεται ένα νέο πεδίο ανταγωνισμού: Τα δεδομένα!
Για την Ελλάδα και την Κύπρο, η μείωση της ιρανικής ισχύος δεν συνεπάγεται αυτομάτως ασφαλέστερη Αν. Μεσόγειο. Εάν η Τουρκία καλύψει μέρος του γεωπολιτικού κενού, η Άγκυρα θα αποκτήσει μεγαλύτερο βάρος απέναντι στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη και θα επιχειρήσει να μετατρέψει τον περιφερειακό της ρόλο σε νέα γεωπολιτική ασυλία.
Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, το βασικό ερώτημα για το Ιράν ήταν αν θα υπάρξει νέα συμφωνία με τις ΗΠΑ. Σήμερα, το ερώτημα είναι πολύ βαθύτερο: Ποιος κυβερνά πραγματικά την Ισλαμική Δημοκρατία;
Οι περισσότερες συζητήσεις για τη διεθνή ισχύ της Τουρκίας επικεντρώνονται στα drones, στην αμυντική της βιομηχανία, στις στρατιωτικές βάσεις ή στις συνεχείς διπλωματικές πρωτοβουλίες του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Το γεγονός ότι η ίδια η Τουρκία αναζητά πλέον τρόπο να αποδεσμευθεί από ένα οπλικό σύστημα, που πριν από λίγα χρόνια παρουσίαζε ως σύμβολο της «στρατηγικής της ανεξαρτησίας» αποτελεί από μόνο του μια πολιτική παραδοχή.
Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεχθεί, ότι η γεωπολιτική χρησιμότητα μπορεί να υπερισχύει του σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των υποχρεώσεων απέναντι στα κράτη-μέλη της, τότε η εξαίρεση κινδυνεύει να μετατραπεί σε κανόνα. Και όταν οι εξαιρέσεις γίνονται κανόνας, η αξιοπιστία των θεσμών αρχίζει να διαβρώνεται από μέσα.
Οι Σύνοδοι Κορυφής του ΝΑΤΟ συνήθως αξιολογούνται με βάση τις αποφάσεις που λαμβάνονται, τα κοινά ανακοινωθέντα ή τις δηλώσεις των ηγετών. Η Σύνοδος που ολοκληρώθηκε στην Άγκυρα αξίζει να αναγνωστεί διαφορετικά.
Η συζήτηση δεν είναι πια ακαδημαϊκή... Η αντιπαράθεση έχει περάσει, από τη σφαίρα του αδιανόητου, στη σφαίρα του επιχειρησιακά πιθανού. Και το σημείο όπου αυτή η μετάβαση γίνεται ορατή είναι η Συρία.
Με αφορμή την υπόθεση του Θάνου Ντόκου, μια ανάλυση για τη ρωσική στρατηγική των πληροφοριακών επιχειρήσεων, τον γνωστικό πόλεμο και τις νέες μορφές επιρροής που επιχειρούν να κάμψουν τη βούληση των δημοκρατικών κοινωνιών.
Αν η ιστορική αλήθεια δεν μπορεί πλέον να παραμένει όμηρος γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε το ίδιο ερώτημα τίθεται και για τις υπόλοιπες μεγάλες τραγωδίες που σημάδεψαν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της ύστερης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Τζον Γκαλμπρέιθ είχε πει κάποτε, ότι η μοναδική χρησιμότητα των οικονομικών προβλέψεων είναι να κάνουν την… αστρολογία να φαίνεται αξιοσέβαστη! Αν παραφράσουμε αυτήν την πασίγνωστη ρήση του για πολλές αναλύσεις για τα ελληνοτουρκικά, ίσως να διατυπώναμε μια νέα εκδοχή αυτής της φράσης.
