Για τα κράτη του Κόλπου, ο μεγάλος φόβος δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι μια μισή ειρήνη, που θα αφήσει ζωντανό τον μηχανισμό της επόμενης κρίσης στην περιοχή..!
Η συζήτηση για ένα νέο σχέδιο ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, με προσπάθεια σταθεροποίησης. Στην πραγματικότητα, ενδέχεται να λειτουργεί ως καταλύτης για κάτι βαθύτερο:
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής σκέψης, συνδέοντας τη φιλοσοφία με την πολιτική πράξη και τη δημοκρατική ευθύνη
Οι τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με τις πυραυλικές επιθέσεις και τη χρήση drones στο πλαίσιο της σύγκρουσης γύρω από το Ιράν, έφεραν στο φως μια αδυναμία που για χρόνια περνούσε σχεδόν απαρατήρητη: το σοβαρό κενό της Τουρκίας στην αντιβαλλιστική και αντιαεροπορική προστασία του εναέριου χώρου της.
Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια γεωπολιτική πραγματικότητα που σε μεγάλο βαθμό η ίδια συνέβαλε να διαμορφώσει. Η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν περιορίζει απλώς τα περιθώρια ελιγμών της Άγκυρας, αλλά απειλεί να αναδιατάξει ολόκληρο το περιφερειακό σύστημα ισχύος με τρόπους που ενδέχεται να λειτουργήσουν εις βάρος της.
Στην Ελλάδα επιμένει εδώ και χρόνια μια βολική αυταπάτη: Ότι το πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι κυρίως ο Ερντογάν και ότι μια ενδεχόμενη αλλαγή εξουσίας στην Άγκυρα θα οδηγούσε αυτομάτως σε πιο ήπιες και προβλέψιμες σχέσεις με την Ελλάδα.
Για δεκαετίες, η Ένωση επένδυσε στην «ήπια ισχύ» -τον πολιτισμό, τις αξίες, το δίκαιο- πιστεύοντας, ότι ο κόσμος θα ακολουθήσει το παράδειγμά της. Όμως, στον τραχύ 21ο αιώνα, η ήπια ισχύς χωρίς την σκληρή ισχύ, μοιάζει με… εκκλησιαστικό κήρυγμα και μάλιστα σε… ώτα μη ακουόντων.
Το ερώτημα για το καθεστώς της Τεχεράνης δεν είναι αν θα αντέξει τους βομβαρδισμούς. Είναι αν μπορεί να επιβιώσει της απώλειας του ίδιου του θεσμικού και ιδεολογικού του πυρήνα χωρίς να μεταβληθεί βαθιά -ίσως ανεπιστρεπτί- η φύση του..!
Για την Ελλάδα, το ζήτημα δεν είναι απλώς ιδεολογικό. Είναι στρατηγικό. Μια χώρα που εργαλειοποιεί θρησκευτικά και παρακρατικά δίκτυα στη Μέση Ανατολή, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αφέλεια.
Η σημερινή επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Τουρκία πραγματοποιείται σε ένα περιβάλλον, που μόνο «ήρεμα νερά» δεν θυμίζει. Τις τελευταίες ημέρες, οι δηλώσεις του Τούρκου υπ. Εξωτερικών Χακάν Φιντάν και του εκπροσώπου του ΑΚΡ Ομέρ Τσελίκ επανέφεραν με ωμό τρόπο το σύνολο της αναθεωρητικής ατζέντας της Άγκυρας: «Γκρίζες ζώνες», αποστρατιωτικοποίηση νησιών, αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η Ινδία μπορεί να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, όμως γεωπολιτικά «αγκυροβολεί» ολοένα και πιο σταθερά στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για μια ρομαντική προσέγγιση περί «πολυπολικότητας», αλλά για μια ψυχρή στρατηγική ευθυγράμμιση.
Η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει όχι απλώς «ροές», αλλά ένα εξωτερικό κέντρο παραγωγής κρίσης. Και η ΕΕ καλείται να σταματήσει να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για τεχνικό ζήτημα «διαχείρισης συνόρων», όταν στην πράξη είναι στρατηγική εργαλειοποίηση.
Σε έναν πρωτοφανή «πόλεμο» μεταξύ του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και μελών του Κογκρέσου, η θητεία του Μπάρακ εξελίσσεται σε δοκιμασία για το πώς αντιλαμβάνονται οι ΗΠΑ τη σχέση τους με την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν.
