Η νέα πρόκληση της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ –με την παρεμπόδιση του ερευνητικού πλοίου «Fugro Gauss», που είχε αποπλεύσει για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας– επαναφέρει στο προσκήνιο τις πιο επιθετικές εκφάνσεις της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σαν σήμερα, στις 11 Αυγούστου 1996, η Κύπρος βυθίστηκε στο πένθος από μια άνανδρη δολοφονία που σφράγισε τη μνήμη του κυπριακού ελληνισμού και κατέδειξε για άλλη μια φορά την κυνική υποκρισία της διεθνούς κοινότητας.
Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα περίοδο έντασης, όπου η αντιπαράθεση Ισραήλ-Τουρκίας, για τον έλεγχο των εμπορικών και ενεργειακών αρτηριών, επαναφέρει στο προσκήνιο κλασικές γεωπολιτικές θεωρίες.
Ένα νέο γεωπολιτικό τόξο φαίνεται να διαμορφώνεται ταχύτατα στη Μεσόγειο, με επίκεντρο τη συνεργασία της Τουρκίας με το Πακιστάν και τις δύο κυβερνήσεις της Λιβύης – τη φιλοτουρκική Τρίπολη και την παραδοσιακά φιλορωσική Βεγγάζη του στρατηγού Χαφτάρ.
Αμερικανοί πολιτικοί, Ελληνικές και εβραϊκές οργανώσεις στις ΗΠΑ ξεσηκώνονται. Ο πρέσβης Τομ Μπάρακ αγνοεί τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον και των συμμάχων της και έχει γίνει ο λομπίστας του Ερντογάν
Ο πυρήνας της τουρκικής στρατηγικής παραμένει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), που διεκδικεί εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες εις βάρος των ελληνικών και κυπριακών δικαιωμάτων.
Από τη Συρία των τζιχαντιστών έως τη Σομαλία της αδύναμης κεντρικής κυβέρνησης, η Αγκυρα εφαρμόζει ένα προσομοιωμένο γεωπολιτικό σχέδιο που συνδυάζει στρατιωτική ισχύ, ισλαμική ιδεολογία, οικονομικό έλεγχο και εξαγωγή εξάρτησης.
Με μία τοποθέτηση, που προκάλεσε αίσθηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Γερμανός ευρωβουλευτής Alexander Sell χαρακτήρισε την Αλβανία ως «την Κολομβία της Ευρώπης», καταγγέλλοντας ευθέως τη διαφθορά, τη φίμωση των αντιφρονούντων, τη διασύνδεση της πολιτικής με το οργανωμένο έγκλημα και τον απόλυτο έλεγχο της χώρας από τη μαφία.
Σε μια πρωτοφανή ενέργεια κρατικά υπογεγραμμένης πρόκλησης, το περιοδικό του αλβανικού Υπουργείου Άμυνας (ανήρτησε χάρτη, που εμφανίζει Ελληνικές περιοχές ως κομμάτια της «Μεγάλης Αλβανίας»!
H σιωπή της Δύσης και η συνεργασία της Τουρκίας με τους τζιχαντιστές της Δαμασκού συνιστούν συνενοχή. Χρέος της διεθνούς κοινότητας είναι να αναγνωρίσει πως η νομιμοποίηση ενός καθεστώτος που διώκει και καταπιέζει χριστιανούς, Κούρδους, Δρούζους και αλαουίτες απειλεί τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο
Όποιος κλείνει τα μάτια σε αυτή την αντιπαράθεση, δεν κατανοεί το πραγματικό διακύβευμα: Τη μάχη για την καρδιά της Μέσης Ανατολής, τη νέα της γεωπολιτική αρχιτεκτονική και τον ρόλο που θα έχει σε αυτήν ο επόμενος ηγεμονικός παίκτης.
Η ΕΕ, δυστυχώς, όχι μόνο δεν παρεμβαίνει στην γεωπολιτική σύγκρουση στη Συρία, αλλά -ακόμα χειρότερα- ανέχεται τον τουρκικό επεκτατισμό και επιτρέπει στον Ερντογάν να παίζει σε διπλό ταμπλό πότε ως «νατοϊκός εταίρος» όταν διαπραγματεύεται όπλα με τη Δύση, και πότε ως «επιτήδειος ουδέτερος» όταν συμμαχεί με Ιράν, Ρωσία ή Χαμάς!
Εννέα χρόνια μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 2016, οι σκιές γύρω από τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα, όχι μόνο παραμένουν, αλλά δυναμώνουν.
Τα πρόσφατα περιστατικά στην Αθήνα, με ομάδες, που τα μέλη τους είναι ντυμένα στα μαύρα –σαν μια θλιβερή καρικατούρα των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής– που «περιπολούν», δήθεν για να υπερασπιστούν την Παλαιστίνη, ξεπερνούν κάθε όριο θράσους και πρόκλησης
Η 14η Ιουλίου 1992 δεν είναι μία οποιαδήποτε ημερομηνία. Είναι μια αιματηρή υπενθύμιση ότι το δολοφονικό μίσος, όταν ντύνεται με ιδεολογικό μανδύα, δεν διστάζει να σπείρει τον θάνατο σε αθώους ανθρώπους.
Την ώρα που η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει τελειοποιήσει την τέχνη της εργαλειοποίησης της μετανάστευσης, για να εκβιάζει την Ευρώπη, στη Λιβύη αναδεικνύεται ένας νέος επίδοξος μιμητής.
Όπως σημειώνει το Politico, η Τουρκία του Ερντογάν «επιχειρεί να μετατρέψει τη ρευστότητα στη Συρία και το χάος στη Λιβύη σε εργαλείο αναθεωρητικής πολιτικής», με στόχο να καταστεί κυρίαρχος παράγοντας στον διαμοιρασμό θαλάσσιων και ενεργειακών πόρων.
Αν και τις τελευταίες ημέρες η διπλωματική κινητικότητα σε Αθήνα, Κάιρο και Ουάσιγκτον έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της, με στόχο να αποτραπεί η επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι παρασκηνιακές διεργασίες δεν ξεκίνησαν τώρα
