Η 7η Οκτωβρίου 2023 θα μείνει χαραγμένη ως μια μαύρη επέτειος στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής. Η σφαγή ισραηλινών αμάχων από τη Χαμάς δεν ήταν μόνο ένα απάνθρωπο τρομοκρατικό χτύπημα, ήταν ένα γεωπολιτικό σοκ, που άλλαξε ριζικά τους συσχετισμούς δυνάμεων, εκθέτοντας την πλάνη των υπολογισμών του Ιράν και των πληρεξουσίων του.
Όσο πιο έκδηλες γίνονται οι αντιφάσεις της τουρκικής πολιτικής, τόσο περισσότερο ανοίγει ο δρόμος για την Αθήνα να ενισχύσει τη θέση της ως αξιόπιστος και σταθερός πυλώνας της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο!
Η θέση της Ελλάδας πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη: Στήριξη σε υπό προϋποθέσεις παλαιστινιακό κράτος, ναι, αλλά καμία ανοχή στην τουρκική προσπάθεια εξίσωσης με την Κύπρο.
Ο Ερντογάν επιχειρεί να κρατά το πάνω χέρι, να μετρά τις διαθέσεις της Ελλάδας και να εμφανίζεται ως ο παράγων, που επιβάλλει τους όρους της διαλόγου, όχι ως ευμενής συνομιλητής.
Η Κύπρος δεν πρέπει πλέον να αντιμετωπίζεται από την Ελλάδα ως ένα «γεωπολιτικό πρόβλημα», αλλά ως μια «γεωπολιτική πρόκληση», που προσφέρει ευκαιρίες στην ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η «βολική» αναβολή της Νέας Υόρκης δεν πρέπει να θεωρηθεί παρένθεση. Είναι μάθημα: Με την Τουρκία του Ερντογάν, διάλογος χωρίς σαφείς «κόκκινες γραμμές» καταλήγει να είναι άλλοθι στην επιθετικότητα
Η δολοφονία του Κερκ στις Ηνωμένες Πολιτείες και η τεράστια διαδήλωση της Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ στο Λονδίνο δείχνουν το ίδιο πράγμα: Η πολιτική πυξίδα του δυτικού κόσμου μετακινείται δεξιότερα.
Όπως η «μπουρζουαζία» τελικά ποτέ δεν πραγματοποιεί το δείπνο, έτσι και η Ευρώπη μοιάζει να μη βρίσκει ποτέ την αποφασιστικότητα να καθίσει πραγματικά στο τραπέζι της Ιστορίας.
Η Ελλάδα, ως γειτονικό κράτος και θεματοφύλακας της βυζαντινής κληρονομιάς, έχει καθήκον να αντιτάξει μια στρατηγική που θα αποκαλύπτει τη βαθύτερη στόχευση του Ερντογάν: την επιστροφή σε έναν νέο οθωμανικό χάρτη, με την Τουρκία στον ρόλο του χαλίφη.
Η ιστορία της Ελένης Γκατζογιάννη δεν είναι μόνο η ιστορία μιας μητέρας, που θυσιάστηκε για να σώσει τα παιδιά της. Είναι και η ιστορία μιας χώρας, που, δεκαετίες αργότερα, επέτρεψε σε κάποιους, να υπαγορεύσουν ποια μνήμη επιτρέπεται να θυμόμαστε και ποια όχι..!
Η παραίτηση δεν είναι απλώς εσωτερική ολλανδική υπόθεση. Απογυμνώνει μια ευρωπαϊκή σχιζοφρένεια: Από τη μια, θεωρητικές ευαισθησίες, από την άλλη, ωμά συμφέροντα που «εξυπηρετούν» πολιτικές και βιομηχανικές ελίτ με την Τουρκία.
Η ιδεολογία του φασισμού δεν περιορίστηκε ποτέ στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Ο πολιτικός ισλαμισμός μοιράζεται με τον ναζισμό και τον ιταλικό φασισμό κοινά στοιχεία: αρχηγισμό, μισαλλοδοξία, αντισημιτισμό και βία ως πολιτικό εργαλείο.
Η Μέση Ανατολή, η Νότια Ασία και η Ανατολική Μεσόγειος φλέγονται από πολεμικές συγκρούσεις και πολιτικές εντάσεις που συχνά ερμηνεύονται μόνο με όρους εθνικών συμφερόντων ή αποικιοκρατικών καταλοίπων. Ωστόσο, ο πολιτικός ισλαμισμός ως φασιστική ιδεολογία δεν έχει αναλυθεί επαρκώς
Η πρόσφατη αποκάλυψη του Nordic Monitor, με τίτλο «FBI affidavit reveals Turkey as conduit for ISIS financing while Syria frees ISIS captives», («Αποκάλυψη FBI: Η Τουρκία «κανάλι» χρημάτων για το ISIS, ενώ η Συρία αφήνει ελεύθερους τζιχαντιστές»), φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα, που εδώ και χρόνια υπονοείται, αλλά ελάχιστα αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη σοβαρότητα:
Πίσω από τις ακτιβιστικές δράσεις μίσους -που θυμίζουν πρακτικές ναζιστικών ταγμάτων- κατά αθώων ισραηλινών τουριστών στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκεται μία άγνωστη σε πολλούς οργάνωση η BDS.
Η Ρωσία είναι ίσως η μοναδική μεγάλη δύναμη, που έχει καταλάβει την μεγάλη επιρροή, που μπορεί να ασκήσει η Ορθόδοξης Εκκλησία της. Και αυτό γιατί το Πατριαρχείο της Μόσχας, υπό τον Κύριλλο, έχει μετατραπεί σε προπαγανδιστικό όργανο του Κρεμλίνου.
Η απάντηση του Ευρωπαίου Επιτρόπου Άμυνας και Διαστήματος Άντριους Κουμπίλιους στους Κύπριους ευρωβουλευτές Λουκά Φουρλά και Μιχάλη Χατζηπαντέλα, ότι οι τουρκικές εταιρείες δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο αμυντικό πρόγραμμα SAFE (Security Action for Europe), που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλέιας της Ευρώπης, ακούστηκε αρχικά ως ένα σαφές και καθησυχαστικό μήνυμα…
Σαν σήμερα, στις 13 Αυγούστου 2009, ο Τούρκος φωτογράφος Εργκούν Κονούκσεβερ, ο άνθρωπος που έζησε την εισβολή του «Αττίλα» από την «πρώτη γραμμή», κατέθεσε στη Διακοινοτική Επιτροπή Αγνοουμένων (CMP) μια από τις πιο συγκλονιστικές μαρτυρίες για το κυπριακό δράμα.
