Η παραίτηση Στάρμερ από την πρωθυπουργία του Ηνωμένου Βασιλείου επαναφέρει στο προσκήνιο τα ερωτήματα γύρω από την πορεία της συμφωνίας πώλησης των μαχητικών Eurofighter Typhoon στην Τουρκία.
Η εκλογική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία δημιούργησε σε πολλούς την εντύπωση ότι η εποχή των «ισχυρών ηγετών» φτάνει στο τέλος της. Πρόκειται όμως για μια μάλλον αισιόδοξη ανάγνωση της πραγματικότητας.
Η διαφαινόμενη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν παρουσιάζεται ως μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία, η οποία μπορεί να τερματίσει τον πιο επικίνδυνο πόλεμο, που γνώρισε η Μέση Ανατολή τις τελευταίες δεκαετίες.
Όταν τα ρωσικά άρματα πέρασαν τα ουκρανικά σύνορα τον Φεβρουάριο του 2022, πολλοί πίστεψαν ότι επρόκειτο για μια ακόμη περιφερειακή σύγκρουση με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Τέσσερα χρόνια αργότερα, είναι πλέον σαφές, ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν άλλαξε μόνο τα σύνορα της Ευρώπης ή τις σχέσεις Δύσης-Ρωσίας.
Οι συζητήσεις γύρω από τα Στενά του Ορμούζ δεν αφορούν μόνο το Ιράν, το πετρέλαιο ή τη Μέση Ανατολή. Αφορούν κάτι πολύ ευρύτερο: Το αν ο κόσμος εισέρχεται σε μια νέα εποχή, όπου τα στρατηγικά θαλάσσια περάσματα μετατρέπονται ξανά σε εργαλεία πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής πίεσης.
Όταν ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται να συνδέει την ασφάλεια της Τουρκίας με τη Δαμασκό, το Χαλέπι, τη Βηρυτό ή ακόμη και την Κύπρο, δεν περιγράφει μόνο απειλές. Περιγράφει έναν γεωπολιτικό αναθεωρητισμό.
Οι περισσότερες αναλύσεις για την Τουρκία εστιάζουν δικαιολογημένα στον νεοοθωμανισμό, στον ισλαμικό συντηρητισμό του καθεστώτος Ερντογάν ή στις σχέσεις της Άγκυρας με οργανώσεις και δίκτυα που προκαλούν ανησυχία στη Δύση και στη Μέση Ανατολή.
Τα θλιβερά γεγονότα στη Σβέρνιτσα δεν αφορούν μόνο μια επένδυση. Αφορούν το κατά πόσο η Αλβανία είναι διατεθειμένη να θυσιάσει τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στον βωμό ενός μοντέλου ανάπτυξης, που δοκιμάζει τα όρια του κράτους δικαίου και της –όποιας– ευρωπαϊκής αξιοπιστίας της.
Η Άγκυρα θεωρεί ότι η Δύση δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να τη χάσει και ακριβώς πάνω σε αυτή την πεποίθηση οικοδομεί την εσωτερική και εξωτερική της επιθετικότητα.
Οι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία δεν αποτελούν μια ακόμη εσωτερική πολιτική κρίση. Συνιστούν ένα σοβαρό τεστ για τη δημοκρατία στην ίδια τη χώρα, αλλά και ένα τεστ αξιοπιστίας για τη Δύση. Και μέχρι στιγμής, η Δύση αποτυγχάνει παταγωδώς.
Ένα μόλις 24ώρο μετά την «μαύρη επέτειο» της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, η Τουρκία δείχνει να στέλνει ένα μήνυμα, που υπερβαίνει κατά πολύ τη συγκυρία...
Η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα, ότι με μια απλή εσωτερική νομοθετική πράξη αρκεί για να μετατρέψει μονομερείς διεκδικήσεις σε διεθνή πραγματικότητα.
Η Άγκυρα παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις, καθώς κάθε εστία πίεσης προς την Ελλάδα στα βόρεια σύνορά της λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι μεγάλες δυνάμεις και οι περιφερειακοί παίκτες δεν συγκρούονται μόνο για γη ή επιρροή. Συγκρούονται και για τον έλεγχο των δικτύων ισχύος του 21ου αιώνα!
Η νέα παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελεί μια ακόμη υπερβολή του αμερικανού προέδρου. Συνιστά μια σαφή στρατηγική δήλωση με πολλαπλούς αποδέκτες και, κυρίως, με έναν βασικό στόχο: Τη Γερμανία!
«Το πιάνο δεν έχει λάθος νότες, υπάρχουν μόνο λάθος άνθρωποι που τις παίζουν». Με αυτή την αφοπλιστική φράση, ο Τελόνιους Μονκ δεν περιέγραψε μόνο τη μουσική του ιδιοφυΐα, αλλά παρέδωσε, εν αγνοία του, ένα άτυπο εγχειρίδιο ανάγνωσης της σύγχρονης γεωπολιτικής.
