Η σύνοδος που οργάνωσε η Τουρκία για τα Δυτικά Βαλκάνια στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την επιστροφή του Χακάν Φιντάν από το Νταβός.
Οι μεγάλοι διάδρομοι της Δύσης σχεδιάζονται πλέον με όρους αξιοπιστίας, σταθερότητας και σεβασμού του διεθνούς δικαίου. Η Ελλάδα εντάσσεται στον πυρήνα αυτής της νέας αρχιτεκτονικής. Η Τουρκία μένει εκτός όχι λόγω συγκυριών, αλλά ως αποτέλεσμα των δικών της επιλογών.
Η επαναφορά του ζητήματος της Γροιλανδίας -όχι ως αντικείμενο διπλωματικής διαβούλευσης, αλλά ως εργαλείο πίεσης- φέρνει τους Ευρωπαίους σε στρατηγική αμηχανία και -ταυτόχρονα- βάζει βόμβα στα θεμέλια του ΝΑΤΟ.
Οι πρόσφατες προσβλητικές δηλώσεις του Έντι Ράμα κατά των Ελλήνων δεν ήταν ατυχές χιούμορ ούτε επικοινωνιακό ατόπημα. Ήταν μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με μια μακρά, συστηματική και εχθρική στρατηγική απέναντι στην Ελλάδα και τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου.
Η άφιξη της φρεγάτας «Κίμων» στην Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη βήμα εκσυγχρονισμού του Πολεμικού Ναυτικού, σηματοδοτεί μια βαθύτερη αλλαγή φιλοσοφίας.
Η «επόμενη ημέρα» στο Ιράν έχει πάψει να είναι ακαδημαϊκή άσκηση. Οι παρατεταμένες κινητοποιήσεις, το σοκ της στρατιωτικής σύγκρουσης των 12 ημερών με το Ισραήλ σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, το καθεστώς εμφανίζεται πιο ευάλωτο από ποτέ.
«Ο (τουρκικός) Γκρίζος Λύκος στην αναμπουμπούλα (του Ιράν) χαίρεται»! Την ώρα, που η διεθνής επικαιρότητα μονοπωλείται από τις εξελίξεις στο Ιράν, η Συρία μετατρέπεται ξανά σε πεδίο κρίσιμων ανακατατάξεων, με την Άγκυρα να επιχειρεί -υπό το πέπλο της… «σταθεροποίησης»- να λύσει οριστικά το κουρδικό πρόβλημα στα νότια σύνορά της.
Μετά τον «Πόλεμο των 12 Ημερών» -τον περασμένο Ιούνιο- και τα πλήγματα στις πυρηνικές του υποδομές, η Τεχεράνη αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή μοναξιά: Ο άλλοτε κραταιός «Άξονας της Αντίστασης» έχει πλέον σοβαρά ρήγματα.
Οι εξελίξεις γύρω από το καθεστώς Μαδούρο, οι διεθνείς αντιδράσεις και –κυρίως– ο τρόπος με τον οποίο οι μεγάλες δυνάμεις επιλέγουν να παρέμβουν ή να ανεχθούν, συνθέτουν ένα πρότυπο διαχείρισης αναθεωρητικών καθεστώτων, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της Καραϊβικής.
Το Ισραήλ έκανε την αρχή. Η διεθνής κοινότητα οφείλει πλέον να δει τη Σομαλία, όχι ως κυρίαρχο κράτος, αλλά ως το «μακρύ χέρι» του Ερντογάν, που απειλεί την περιφερειακή ασφάλεια!
Η συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου που αρχίζει σήμερα Δευτέρα δεν είναι μια απλή διπλωματική επίσκεψη. Είναι η προσπάθεια του Ισραήλ να ανακόψει τη μετατροπή της Συρίας σε τουρκικό δορυφόρο.
Το ζήτημα των F-35 είναι δοκιμασία αξιοπιστίας για το ΝΑΤΟ, τεστ πολιτικής βούλησης για την Ουάσιγκτον και, κυρίως, μάχη για το ποιος θα κρατά το ποιοτικό πλεονέκτημα στον αέρα στην Ανατολική Μεσόγειο την επόμενη δεκαετία.
Όπως σημειώνει το Reuters, η ενίσχυση των εναλλακτικών ενεργειακών οδεύσεων μέσω Ελλάδας και Κύπρου μειώνει τον διαχρονικό ρόλο της Τουρκίας ως «αναγκαίου περάσματος» προς την ευρωπαϊκή αγορά, υπονομεύοντας τη διαπραγματευτική της ισχύ.
Η εικόνα στις Βρυξέλλες, λίγες ημέρες πριν, δεν ήταν συνηθισμένη. Η εντυπωσιακή χριστουγεννιάτικη αγορά Winter Wonders άνοιγε τις πύλες της, όταν μια μεγάλη φιλοπαλαιστινιακή πορεία -με έντονη παρουσία μουσουλμάνων διαδηλωτών- κινήθηκε μέσα από τον χώρο της εκδήλωσης.
Τις τελευταίες ημέρες κορυφαίοι Ευρωπαίοι πολιτικοί διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το ζήτημα του εδαφικού στο αμερικανικό σχέδιο ειρήνευσης για την Ουκρανία.
Για την ΕΕ, που επιδιώκει στρατηγική απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο, η Ελλάδα παίζει ρόλο πύλης. Για το Κίεβο, είναι κυριολεκτικά ζήτημα επιβίωσης τον χειμώνα.
