Η επιθετική ρητορική του Ερντογάν για τη Συρία αποκαλύπτει μια απεγνωσμένη προσπάθεια εκτροπής από την εσωτερική κρίση μέσω στρατιωτικής επέκτασης και αναβιωμένων εθνικιστικών μύθων.
Για τον Ερντογάν, ο πόλεμος στη Συρία δεν αφορούσε ποτέ απλώς την ανατροπή μιας βάναυσης δικτατορίας. Ήταν μια ευκαιρία για μια γενιά να αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή, εκπληρώνοντας ένα όραμα που βασίζεται στην εγκαθίδρυση μιας νεοοθωμανικής περιφερειακής τάξης με την Τουρκία στο τιμόνι της.
Η Άγκυρα συνδέει την ισχύ της με τον έλεγχο της Κύπρου και την πρόσβαση σε ενεργειακούς πόρους, αμφισβητώντας κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του TRT Haber, που θεωρείται «φερέφωνο της κυβέρνησης Ερντογάν», ο αριθμός των στρατιωτών «πρόκειται να αυξηθεί σε πάνω από 100.000, τριπλασιάζοντας τον μέχρι τώρα αριθμό τους».
Ο Ερντογάν σχεδιάζει τον απόλυτο έλεγχο από τη Μεσόγειο έως τα στενά του Μπάμπ Αλ Μαντάμπ (στην Ερυθρά θάλασσα), με στόχο να κυριαρχήσει στις θαλάσσιες διαδρομές.
Τα κράτη μέλη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης καταδίκασαν τους εμπορικούς πολέμους και τις επιθέσεις κατά του Ιράν - Ο «αγαπητός φίλος» του Πούτιν και η βόλτα του Μόντι με τη λιμουζίνα του Ρώσου προέδρου
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε νωρίτερα στον Βλαντιμίρ Πούτιν ότι η Άγκυρα εργάζεται με σκοπό έναν δίκαιο και διαρκή τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία
Ερντογάν και Πούτιν συζήτησαν τις διμερείς σχέσεις, τις ειρηνευτικές προσπάθειες μεταξύ Αζερμπαϊτζάν- Αρμενίας, τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα και για τη Συρία
Κατά τη συνάντηση τους, ο Πούτιν είπε προς τον Ερντογάν ότι η ενεργειακή συνεργασία των δύο χωρών είναι «στρατηγική». Ακόμα, τόνισε πως η Ρωσία θα συνεχίσει να προμηθεύει αέριο στην Τουρκία μέσω της Μαύρης Θάλασσας χωρίς διακοπές.
Η φιλοδοξία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναδείξει την Τουρκία ως την ισχυρότερη μουσουλμανική δύναμη και τον ίδιο ως ηγετική φυσιογνωμία των Σουνιτών, βάζει "φωτιές" στην περιοχή.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν συνομίλησε τηλεφωνικά με τον Ουκρανό ομόλογό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι και συζητήθηκαν οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ουκρανίας, καθώς και η ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας.
Η παραίτηση δεν είναι απλώς εσωτερική ολλανδική υπόθεση. Απογυμνώνει μια ευρωπαϊκή σχιζοφρένεια: Από τη μια, θεωρητικές ευαισθησίες, από την άλλη, ωμά συμφέροντα που «εξυπηρετούν» πολιτικές και βιομηχανικές ελίτ με την Τουρκία.
