Η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει μία και μοναδική αφήγηση. Άλλοι τη βλέπουν να οδηγεί αναπόφευκτα σε υπερνοημοσύνη, ικανή να αλλάξει την ανθρώπινη ιστορία όσο καμία προηγούμενη τεχνολογία. Άλλοι θεωρούν ότι θα ενισχύσει την παραγωγικότητα και την επιστημονική πρόοδο, αλλά με άνισο ρυθμό και χωρίς θεαματικές τομές.
Παράλληλα, υπάρχει διαφωνία για το αν τα τεχνολογικά άλματα αντιγράφονται εύκολα ή αν, αντίθετα, δημιουργούν μακροχρόνιο πλεονέκτημα για όσους προηγούνται. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αβεβαιότητα γύρω από τη στρατηγική της Κίνας: επιδιώκει πράγματι να κερδίσει την κούρσα στην αιχμή ή επικεντρώνεται κυρίως στην αξιοποίηση και αντιγραφή ώριμων τεχνολογιών;
Πίσω από κάθε βέβαιη πολιτική τοποθέτηση κρύβονται υποθέσεις για το ποιο από αυτά τα σενάρια θα επικρατήσει. Αν οι υποθέσεις αυτές αποδειχθούν λανθασμένες, οι στρατηγικές που βασίζονται σε αυτές κινδυνεύουν να σπαταλήσουν πόρους και να κοστίσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες το προβάδισμά τους. Γι’ αυτό και η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται νέες προβλέψεις, αλλά ένα πλαίσιο λήψης αποφάσεων που να αντέχει στην αβεβαιότητα και να προσαρμόζεται καθώς ξεκαθαρίζει το τοπίο.
Το προτεινόμενο σχήμα βασίζεται σε τρεις άξονες: τον ρυθμό και το βάθος της προόδου της AI, την ευκολία με την οποία αντιγράφονται οι ανακαλύψεις και τη στάση της Κίνας απέναντι στην κούρσα της αιχμής. Από τους συνδυασμούς αυτών των παραγόντων προκύπτουν οκτώ πιθανοί «κόσμοι», καθένας από τους οποίους απαιτεί διαφορετικές πολιτικές επιλογές. Σε κάποιους, το βάρος πέφτει στην προστασία της τεχνολογικής πρωτοπορίας· σε άλλους, στη γρήγορη διάχυση και υιοθέτηση αξιόπιστων συστημάτων· ενώ σε ορισμένα σενάρια, η διαχείριση κινδύνων και η διεθνής συνεργασία καθίστανται καθοριστικές.
Παρότι η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από κάθε διάγραμμα, το πλεονέκτημα αυτού του πλαισίου είναι ότι αναγκάζει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να κάνουν ρητές τις παραδοχές τους και να δοκιμάζουν τις στρατηγικές τους απέναντι σε εναλλακτικά μέλλοντα. Οι επιλογές των ίδιων των ΗΠΑ –από τους εξαγωγικούς ελέγχους μέχρι τις επενδύσεις σε υποδομές, έρευνα και ανθρώπινο δυναμικό– μπορούν να επηρεάσουν το ποιο σενάριο θα καταστεί πιθανότερο.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: η γεωπολιτική της τεχνητής νοημοσύνης δεν επιδέχεται απλοϊκές απαντήσεις. Αντί για ένα ενιαίο αφήγημα, απαιτείται στρατηγική σκέψη σε όρους πιθανοτήτων, ευελιξία και προετοιμασία για πολλαπλά ενδεχόμενα. Όσοι καταφέρουν να κινηθούν με αυτόν τον τρόπο, θα είναι εκείνοι που θα διαμορφώσουν την εποχή της AI – και όχι απλώς θα την ακολουθήσουν.