Σε μια νέα προκλητική κίνηση νομιμοποίησης των αναθεωρητικών της βλέψεων προχωρά η Τουρκία, θεσπίζοντας έναν νόμο-πλαίσιο που μετατρέπει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε εσωτερικό δίκαιο.
Με το νέο αυτό νομοθέτημα, η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλει de facto τον περιορισμό των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 6 μίλια, ενισχύοντας τη νομική της «φαρέτρα» γύρω από την πάγια απειλή πολέμου (casus belli) και διεκδικώντας το δικαίωμα να κηρύσσει «περιοχές ειδικού καθεστώτος» ακόμα και πέρα από την ΑΟΖ.
Παρά τις προσπάθειες τουρκικών πηγών να παρουσιάσουν τον νόμο ως μια απλή κάλυψη «νομοθετικού κενού», οι δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων της γείτονος δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκικής Προεδρίας και διευθυντικά στελέχη ερευνητικών κέντρων, όπως το DEHUKAM, ξεκαθαρίζουν ότι ο νόμος αποσκοπεί στην αποτροπή οποιουδήποτε ελληνικού «τετελεσμένου» στο Αιγαίο.
Με απροκάλυπτο ύφος, η Άγκυρα διεμηνύει πως η στάση της είναι αυτή που «σταματά» την Ελλάδα από την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, θεωρώντας πως η νέα νομοθεσία θα αναγκάσει την Αθήνα να μην παρεκκλίνει από το status quo των 6 μιλίων.
Το παράδοξο της τουρκικής επιχειρηματολογίας κορυφώνεται με την παραδοχή πως, επειδή η Τουρκία αρνείται να προσχωρήσει στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), επιλέγει να «βαφτίσει» ως διεθνές δίκαιο τις δικές της αυθαίρετες ερμηνείες.
Με τον τρόπο αυτό, η κυβέρνηση Ερντογάν όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τα δικαιώματα των νησιών, αλλά επιδιώκει να δημιουργήσει ένα παράλληλο νομικό σύμπαν, όπου η «Γαλάζια Πατρίδα» θα αποτελεί το απόλυτο κριτήριο για τη θαλάσσια δικαιοδοσία στην Ανατολική Μεσόγειο, αδιαφορώντας για τις διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν τη συντριπτική πλειονότητα των κρατών παγκοσμίως.