Ενώ η κυβέρνηση Τραμπ προετοιμάζει το έδαφος για μια ιστορική συνάντηση κορυφής με τον Σι Τζινπίνγκ, ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς φαίνεται να παραμένει στο περιθώριο των εξελίξεων, αδυνατώντας να ακολουθήσει τη νέα, πιο διαλλακτική γραμμή της Ουάσινγκτον.
Την ώρα που στελέχη όπως ο Μάρκο Ρούμπιο και ο Πιτ Χέγκσεθ —παραδοσιακά «γεράκια» απέναντι στο Πεκίνο— υιοθετούν μια πιο ήπια ρητορική για χάρη της «στρατηγικής σταθερότητας», ο Βανς παραμένει δέσμιος των παλαιότερων αιχμηρών δηλώσεών του, επιλέγοντας την αποχή από κάθε ουσιαστική διπλωματική πρωτοβουλία.
Η στάση αυτή του Αντιπροέδρου αποτελεί ρήξη με μια μακρά παράδοση που θέλει τους κατόχους του αξιώματος να λειτουργούν ως κρίσιμοι δίαυλοι επικοινωνίας με την Κίνα σε περιόδους κρίσης. Η αδράνεια του Βανς δεν ερμηνεύεται πλέον ως θεσμικός περιορισμός, αλλά ως αποτέλεσμα του εγκλωβισμού του στην πολιτική του ταυτότητα.
Στην προσπάθειά του να κατοχυρωθεί ως ο απόλυτος ιδεολογικός κληρονόμος του κινήματος MAGA για το 2028, ο Βανς φαίνεται να στερείται την ευελιξία που απαιτεί η πραγματική εξωτερική πολιτική, την οποία οι συνάδελφοί του στο Υπουργικό Συμβούλιο επιδεικνύουν με άνεση.
Το παράδοξο για τον Βανς είναι ότι η δική του εκδοχή του «Πρώτα η Αμερική», που κλίνει προς τον απομονωτισμό, θα έπρεπε λογικά να ευνοεί μια προσωρινή αποκλιμάκωση με την Κίνα.
Ωστόσο, η ανάγκη του να παραμείνει πιστός στο σκληροπυρηνικό εθνικό-συντηρητικό προφίλ του τον καθιστά «όμηρο» της ίδιας του της εικόνας. Έτσι, ενώ ο Τραμπ ετοιμάζεται για το Πεκίνο, ο Αντιπρόεδρός του παραμένει μια φιγούρα με υψηλή προβολή αλλά περιορισμένη επιρροή, υπολειπόμενος σε διπλωματικό ελιγμό ακόμα και από τον εσωκομματικό του αντίπαλο, Μάρκο Ρούμπιο.