«Γαλάζια Πατρίδα» και με το νόμο: Πώς η θεσμοθέτηση της κλειδώνει την τουρκική αδιαλλαξία

 
γαλαζια πατριδα

Ενημερώθηκε: 17/05/26 - 16:32

Η Τουρκία περνά πλέον σε μια φάση απροκάλυπτης και θεσμοθετημένης επιθετικότητας, επιχειρώντας να μετατρέψει το επεκτατικό παραλήρημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε επίσημο νόμο του κράτους.

Αυτή η μονομερής κίνηση, που δρομολογείται για τις αρχές Ιουνίου μέσω της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αποτελεί ένα ωμό νομικό πραξικόπημα που δυναμιτίζει κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, μέσω του Αιγαίου.

Την ίδια ώρα που η Λευκωσία και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ελπίζουν αφελώς σε κάποιο «παράθυρο ευκαιρίας» για το Κυπριακό μέσω της απεσταλμένης του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, η Άγκυρα δείχνει τα δόντια της, αποδεικνύοντας ότι δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση υποχώρησης.

Ο εμπαιγμός του ΟΗΕ και η στρατιωτική οχύρωση του Αττίλα

Ενώ ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ αναζητά απεγνωσμένα μια διπλωματική επιτυχία για να διασώσει την υστεροφημία του πριν λήξει η θητεία του, η Τουρκία τον εμπαίζει κανονικά, χρησιμοποιώντας τις συναντήσεις ως προπέτασμα καπνού. Πίσω από τις διπλωματικές αβροφροσύνες, η Άγκυρα ενισχύει συστηματικά τις δυνάμεις κατοχής, μετατρέποντας την Κύπρο σε ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τα επεκτατικά της σχέδια.

Η συνεχής μεταφορά προηγμένων ραντάρ, drones, αντιαεροπορικών συστημάτων HISAR και πυραύλων TRG-300 με βεληνεκές που απειλεί άμεσα τις ελεύθερες περιοχές, ξεσκεπάζει τις πραγματικές προθέσεις του Ταγίπ Ερντογάν. Οι Τούρκοι απαιτούν προκλητικά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης μέσω της λύσης «δύο κρατών» ή μιας συνομοσπονδίας με χωριστή κυριαρχία, απορρίπτοντας πλήρως την αποχώρηση των στρατευμάτων τους και την αρχή των μηδενικών εγγυήσεων.

Το θρασύ δίλημμα προς την Αθήνα: «Συγκυριαρχία ή Κρίση»

Η θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» αποτελεί την απόλυτη νομική μεθόδευση για τη διχοτόμηση του Αιγαίου. Επεκτείνοντας το έκνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο μέχρι τον 25ο Μεσημβρινό, η Άγκυρα στήνει μια παγίδα πολεμικού εκβιασμού.

Θέτει ουσιαστικά την Ελλάδα προ του διλήμματος ή να παραχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα αποδεχόμενη μια de facto συγκυριαρχία —όπου θα πρέπει να ζητά την άδεια της Τουρκίας για να ενεργήσει στις δικές της θάλασσες— ή να οδηγηθεί σε μια τυφλή στρατιωτική σύγκρουση, καθώς ο τουρκικός στρατός θα καλείται πλέον να επιβάλει έναν παράνομο εσωτερικό νόμο με όλα τα μέσα.

Η αυθαίρετη «εξαφάνιση» των ελληνικών νησιών από τον χάρτη

Με πρωτοφανή ιταμότητα, η νέα τουρκική νομοθεσία διαγράφει πλήρως την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ των ελληνικών νησιών, αμφισβητώντας ευθέως την ελληνική κυριαρχία σε 171 νησιά και νησίδες του Αιγαίου (όπως το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και οι Οινούσσες). Επικαλούμενη στρεβλά την αρχή της «ευθυδικίας», η Άγκυρα απαιτεί να μην εφαρμόζεται το Δίκαιο της Θάλασσας εκεί που δεν τη συμφέρει.

Ενώ στη Μαύρη Θάλασσα και την Κύπρο επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, στο Αιγαίο επιχειρεί να «φυλακίσει» τα ελληνικά νησιά σε μια ακτίνα 6 μιλίων, μέσω ενός προκλητικού χάρτη που έχει ήδη καταθέσει θρασύτατα στην UNESCO.

Το ίδιο πειρατικό σκηνικό επαναλαμβάνεται και στην Κύπρο, όπου η Τουρκία επιχειρεί να κλέψει το 49% της κυπριακής ΑΟΖ, μοιράζοντάς το με το ψευδοκράτος και αφήνοντας στους Ελληνοκυπρίους ένα πενιχρό 25% σε μια υποτιθέμενη μελλοντική ομοσπονδία.

Η παγίδα της μόνιμης αδιαλλαξίας και το φάντασμα του Μεντερές

Το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτού του νομικού παραληρήματος είναι ότι μετατρέπει τις αναθεωρητικές αξιώσεις της Τουρκίας σε συνταγματική δέσμευση. Από τη στιγμή που οι παράνομοι αυτοί χάρτες γίνουν νόμος του κράτους, οποιοσδήποτε μελλοντικός συμβιβασμός από οποιαδήποτε τουρκική κυβέρνηση θα θεωρείται αυτόματα «εσχάτη προδοσία».

Η Άγκυρα κλειδώνει έτσι την αδιαλλαξία της για τις επόμενες δεκαετίες, καθώς κανένας Τούρκος πολιτικός δεν θα τολμήσει να επιστρέψει δικαιώματα στην Ελλάδα ή την Κύπρο, φοβούμενος ότι θα έχει την τραγική τύχη του Αντνάν Μεντερές.

Απέναντι σε αυτή την επιθετική στρατηγική, η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου από την Αθήνα και τη Λευκωσία αποτελεί το μοναδικό τους καταφύγιο, όμως η σκληρή αλήθεια παραμένει: το Διεθνές Δίκαιο δεν διαθέτει ούτε αστυνομία ούτε στρατό για να επιβάλει την τάξη απέναντι σε έναν αδίστακτο πειρατή.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ