Πολύ πριν η έννοια της «παγίδας του Θουκυδίδη» επανέλθει στο διεθνές προσκήνιο μέσω του Σι Τζινπίνγκ, ο Μπόρις Τζόνσον είχε ήδη ενσωματώσει την αρχαία ελληνική σκέψη στον πυρήνα της πολιτικής του ρητορικής. Για τον πρώην Βρετανό πρωθυπουργό, ο Θουκυδίδης δεν αποτελούσε απλώς ιστορική αναφορά, αλλά εργαλείο ερμηνείας της σύγχρονης γεωπολιτικής και στοιχείο προσωπικής πολιτικής ταυτότητας.
Με σπουδές κλασικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο Τζόνσον επέδειξε ιδιαίτερη προσήλωση στην αρχαία Αθήνα και στον Περικλής, τον οποίο αντιμετώπιζε ως πολιτικό πρότυπο. Οι αναφορές του εκτείνονταν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο έως τη σύγχρονη διεθνή σκηνή, επιχειρώντας να συνδέσουν το παρελθόν με τις σημερινές ισορροπίες ισχύος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η σύγκριση που έκανε ως υπουργός Εξωτερικών, όταν παρομοίασε τη Δύση με την Αθήνα και τη Ρωσία με τη Σπάρτη, υιοθετώντας ένα σχήμα που συνέδεε τη δημοκρατία με την ανοιχτότητα και τον αυταρχισμό με τη στρατιωτική ισχύ. Η προσέγγιση αυτή συμπύκνωνε ιστορία, ιδεολογία και γεωπολιτική σε ένα εύληπτο αφήγημα.
Αντίστοιχα, κατά την περίοδο του Brexit, ο Τζόνσον αξιοποίησε τη μορφή του Περικλή για να υποστηρίξει την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προβάλλοντας το δίλημμα ως σύγκρουση μεταξύ λαϊκής κυριαρχίας και ελίτ. Με αυτόν τον τρόπο, το Brexit απέκτησε έναν συμβολικό «αρχαιοελληνικό» χαρακτήρα, ενισχύοντας την πολιτική του απήχηση.
Ωστόσο, η χρήση της αρχαιότητας από τον Τζόνσον δεν έμεινε χωρίς κριτική. Πολλοί αναλυτές υποστήριξαν ότι επρόκειτο περισσότερο για στοιχείο πολιτικού branding παρά για ουσιαστική ιστορική ανάλυση, κατηγορώντας τον ότι αξιοποιούσε τους κλασικούς ως ρητορικό εργαλείο εντυπωσιασμού.
Η ευρύτερη τάση δεν περιορίζεται στον ίδιο. Ο Θουκυδίδης παραμένει σημείο αναφοράς για ηγέτες και αναλυτές, καθώς τα έργα του αγγίζουν διαχρονικά ζητήματα ισχύος, φόβου και σύγκρουσης. Ωστόσο, η εύκολη μεταφορά αρχαίων παραδειγμάτων στο σήμερα εγκυμονεί κινδύνους απλουστεύσεων και ιστορικών ανακριβειών.
Στην περίπτωση του Τζόνσον, η αρχαία Ελλάδα λειτούργησε ταυτόχρονα ως πηγή έμπνευσης και ως πολιτικό εργαλείο. Είτε ως στρατηγική αφήγηση είτε ως επικοινωνιακή επιλογή, κατέστη βασικό στοιχείο της δημόσιας εικόνας του — επιβεβαιώνοντας ότι η ιστορία μπορεί να παραμένει ισχυρό όπλο στη σύγχρονη πολιτική σκηνή.