Σε ένα γεωπολιτικό τοπίο που θυμίζει περισσότερο κατασκοπευτική ταινία παρά παγκόσμιο εμπόριο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν υιοθετήσει μια τακτική «αόρατου» πλου για να κρατήσουν ζωντανή την ενεργειακή τους αρτηρία.
Με φόντο τις απειλές από το Ιράν και τον ναυτικό αποκλεισμό που ακολούθησε τα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου, η ADNOC στέλνει τα δεξαμενόπλοιά της στα Στενά του Ορμούζ με απενεργοποιημένους τους πομπούς θέσης. Αυτό το «ναυτικό σκοτάδι» είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουν τον εντοπισμό από τις περιπολίες των Φρουρών της Επανάστασης, οι οποίοι καραδοκούν στην πιο επικίνδυνη θαλάσσια διαδρομή του κόσμου.
Η επιχείρηση δεν περιορίζεται μόνο στη σιγή ασυρμάτου, αλλά βασίζεται σε έναν εξαιρετικά περίπλοκο εφοδιαστικό λαβύρινθο. Τα Εμιράτα χρησιμοποιούν πρακτικές όπως οι μεταφορτώσεις από πλοίο σε πλοίο στην ανοιχτή θάλασσα και η προσωρινή εκφόρτωση σε εγκαταστάσεις του Ομάν, το οποίο τηρεί μια προσεκτική ουδετερότητα. Οι ποσότητες που διακινούνται είναι σαφώς μειωμένες σε σχέση με το παρελθόν, ωστόσο η επιμονή του Αμπού Ντάμπι να αναλάβει αυτό το ρίσκο το διαφοροποιεί από τους γείτονές του.
Ενώ η Σαουδική Αραβία έχει στρέψει το σύνολο των εξαγωγών της προς την Ερυθρά Θάλασσα μέσω αγωγών, και χώρες όπως το Ιράκ και το Κουβέιτ έχουν ουσιαστικά παγώσει τις πωλήσεις τους, τα Εμιράτα συνεχίζουν να «γλιστρούν» έξω από τον Κόλπο, απολαμβάνοντας μάλιστα εξωπραγματικά κέρδη λόγω της παγκόσμιας δίψας για ενέργεια.
Αυτός ο «τυφλός» πλους έχει εκτοξεύσει τις τιμές του αργού πάνω από τα 100 δολάρια, με τους αγοραστές στην Ασία να πληρώνουν ασύλληπτα πρόσθετα τιμήματα (premiums) για κάθε βαρέλι που καταφέρνει να φτάσει στον προορισμό του. Ωστόσο, η στρατηγική αυτή φέρει τεράστιο κόστος σε ασφάλιστρα κινδύνου και θέτει σε διαρκή συναγερμό τις ναυτασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες βλέπουν την απενεργοποίηση του συστήματος AIS ως μια «κόκκινη σημαία» υψηλού κινδύνου.
Παρά την επικινδυνότητα, για τα ΗΑΕ η εξίσωση είναι απλή: η απώλεια του εντοπισμού είναι προτιμότερη από την οικονομική παράλυση, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος θα πληρώνει το τίμημα αυτού του ακάλυπτου ρίσκου απευθείας στην αντλία των καυσίμων.