Σε μια συγκυρία όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξάγουν έναν έντονο πόλεμο κατά του Ιράν ενώ ταυτόχρονα επικαλούνται τη «διπλωματία», η Ουάσινγκτον φαίνεται να εγκλωβίζεται σε ένα βαθύ δομικό σφάλμα στρατηγικής. Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην εσφαλμένη παραδοχή ότι η στρατιωτική υπεροχή και η άσκηση μέγιστης πίεσης μπορούν να υπαγορεύσουν ένα πολιτικό αποτέλεσμα, το οποίο στη συνέχεια απλώς θα επικυρωθεί με μια διπλωματική συμφωνία.
Στην πραγματικότητα, αυτό το μοντέλο, όπου η διαπραγμάτευση δεν αποτελεί εναλλακτική λύση στον πόλεμο αλλά τη συνέχειά του, αποτυγχάνει συστηματικά όταν εφαρμόζεται απέναντι σε δρώντες όπως το Ιράν.
Η ρίζα αυτής της αποτυχίας εντοπίζεται στην παρερμηνεία του εξαναγκασμού. Η κλασική θεωρία δείχνει ότι η επιτυχία εξαρτάται από την ικανότητα να αλλάξεις τους υπολογισμούς του αντιπάλου και όχι απλώς να του προκαλέσεις κόστος.
Όταν ένα κράτος αντιλαμβάνεται μια απειλή ως υπαρξιακή, η αύξηση της πίεσης δεν οδηγεί σε παράδοση, αλλά ενισχύει το κίνητρο για αντίσταση, μετατρέποντας τον «πόνο» σε πηγή εσωτερικής πολιτικής νομιμοποίησης.
Η τρέχουσα αμερικανική στρατηγική κλιμακώνει την πίεση χωρίς να προσφέρει έναν αξιόπιστο ορίζοντα αποκλιμάκωσης, μετατρέποντας τη διαπραγμάτευση σε ένα τελεσίγραφο που στερείται το απαραίτητο στοιχείο της διαβεβαίωσης.
Αυτός ο λανθασμένος υπολογισμός οδηγεί αναπόφευκτα στη «σπείρα της έντασης», όπου κάθε πλήγμα προκαλεί μια απάντηση με στόχο την αποκατάσταση της αποτροπής. Αυτός ο κύκλος χαμηλώνει σταδιακά τα κατώφλια της βίας και, ακόμη και αν καμία πλευρά δεν επιδιώκει μια γενικευμένη σύρραξη, η εσωτερική δυναμική της σύγκρουσης μπορεί να τις ωθήσει προς αυτήν.
Ο κύριος κίνδυνος για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η απώλεια του ελέγχου πάνω στην έκταση και τη διάρκεια του πολέμου, καθώς μια σύγκρουση με το Ιράν μπορεί εύκολα να επεκταθεί σε ενεργειακές υποδομές και ζωτικές εμπορικές οδούς, προκαλώντας μια παγκόσμια οικονομική κρίση.
Παράλληλα, η χρήση στρατιωτικής βίας χωρίς ένα αξιόπιστο διπλωματικό πλαίσιο αποδεικνύεται αντιπαραγωγική, καθώς εκμηδενίζει τον πολιτικό χώρο που είναι απαραίτητος για συμβιβασμό. Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της «διπλωματίας για παράδοση» και της «διπλωματίας για συμφωνία».
Η πρώτη προσπαθεί να επιβάλει όρους, ενώ η δεύτερη αναγνωρίζει ότι μια βιώσιμη συμφωνία απαιτεί ισορροπία συμφερόντων. Οι συμφωνίες που βασίζονται στην επιβολή είτε δεν διαρκούν είτε κοστίζουν περισσότερο από τα οφέλη που προσφέρουν.
Για να βγει από το αδιέξοδο, η Ουάσινγκτον πρέπει να μετατοπίσει τον στόχο της από τη «νίκη» στη «σταθερότητα». Αντί να επιδιώκει την πλήρη υποχώρηση του Ιράν —κάτι που στην πράξη είναι ανέφικτο— θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αποκλιμάκωση, τον καθορισμό αμοιβαίων κόκκινων γραμμών και τη δημιουργία μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων.
Η πραγματική διπλωματία απαιτεί τον σχεδιασμό αξιόπιστων οδών υποχώρησης που θα έχουν νόημα και για τις δύο πλευρές, διαφορετικά κάθε πρόταση θα εκλαμβάνεται απλώς ως τακτική πίεσης.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η παράταση αυτής της πορείας αντιμετωπίζει επίσης περιορισμούς, καθώς οι πόλεμοι χωρίς ξεκάθαρους στόχους διαβρώνουν το πολιτικό κεφάλαιο. Τελικά, η επιλογή δεν είναι μεταξύ σκληρότητας και ευελιξίας, αλλά μεταξύ μιας μονομερούς πίεσης που οδηγεί σε έναν ατέρμονα πόλεμο και μιας ορθολογικής προσέγγισης που αναγνωρίζει τα όρια της ισχύος.
Η «διπλωματία υπό τα πυρά» αποτελεί μια αντίφαση που δεν φέρνει ούτε διαρκή ειρήνη ούτε αποφασιστικό τέλος στον πόλεμο, αφήνοντας ως μόνη βιώσιμη λύση την επιστροφή σε μια διπλωματία βασισμένη στην ισορροπία και τη συμφωνία.