Παρά τη στενή συνεργασία των τελευταίων ετών, η Ρωσία επιλέγει μια στάση «στρατηγικής αντιστάθμισης» απέναντι στις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν.
Ο Σεργκέι Λαβρόφ περιορίζεται σε ρητορική συμπαράσταση, καθώς η 20ετής συμφωνία συνεργασίας Μόσχας-Τεχεράνης δεν προβλέπει στρατιωτική συνδρομή. Η Μόσχα, απασχολημένη στο μέτωπο της Ουκρανίας, στερείται πόρων και ενδιαφέροντος για να εμπλακεί ενεργά στην άμυνα του ιρανικού καθεστώτος.
Τα μεγάλα ρίσκα και οι οικονομικές απώλειες
Μια ενδεχόμενη κατάρρευση ή σημαντική αποδυνάμωση του Ιράν απειλεί άμεσα τα ρωσικά συμφέροντα:
Επενδύσεις δισεκατομμυρίων: Κινδυνεύει η κατασκευή τεσσάρων πυρηνικών αντιδραστήρων ($25$ δισ.) και το κοινό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Γεωπολιτική επιρροή: Μετά τη Συρία, όπου ο ρόλος της Ρωσίας περιορίστηκε υπό τη νέα ηγεσία, η απώλεια του Ιράν θα περιθωριοποιούσε περαιτέρω τη Μόσχα στη Μέση Ανατολή.
Τεχνολογική απεξάρτηση: Αν και το Ιράν υπήρξε πολύτιμο για τα drones Shahed και την τεχνογνωσία παράκαμψης κυρώσεων, η Ρωσία πλέον παράγει δικά της drones και διαθέτει δικό της «σκιώδη στόλο» πετρελαιοφόρων, μειώνοντας την εξάρτησή της από την Τεχεράνη.
Πώς ο πόλεμος ευνοεί τα σχέδια του Πούτιν
Παρά τους κινδύνους, το Κρεμλίνο ενδέχεται να βγει κερδισμένο από μια παρατεταμένη σύρραξη για τρεις λόγους:
Εκτόξευση τιμών πετρελαίου: Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ αυξάνει τα έσοδα του ρωσικού προϋπολογισμού, χρηματοδοτώντας άμεσα την πολεμική μηχανή στην Ουκρανία.
Εξάντληση αμερικανικών αποθεμάτων: Η χρήση αναχαιτιστικών πυραύλων (Patriot) από τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή μειώνει τη διαθεσιμότητά τους για το Κίεβο.
Εμπόριο όπλων: Το Ιράν παραμένει σταθερός πελάτης των ρωσικών οπλικών συστημάτων (όπως οι εκτοξευτές Verba), ενισχύοντας τα ταμεία του Κρεμλίνου.
Η Μόσχα αποδεικνύεται για άλλη μια φορά εξαιρετικά προσαρμοστική. Παρόλο που χάνει έναν ισχυρό σύμμαχο, εκμεταλλεύεται το παγκόσμιο χάος για να αποδυναμώσει τη δυτική στήριξη προς την Ουκρανία και να σταθεροποιήσει την εσωτερική της οικονομία.