Η δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και το κύμα αεροπορικών επιθέσεων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σηματοδοτούν μια κρίσιμη καμπή για το ιρανικό καθεστώς, το οποίο αν και διατηρεί τη δομή του, εμφανίζεται πιο ευάλωτο από ποτέ στα 47 χρόνια της ιστορίας του.
Παρά την απώλεια κορυφαίων στελεχών, το σύστημα διακυβέρνησης που οικοδομήθηκε μετά την επανάσταση του 1979 δεν αναμένεται να καταρρεύσει άμεσα μόνο μέσω της στρατιωτικής ισχύος, καθώς η Τεχεράνη διατηρεί ακόμα δυνατότητες αντεπίθεσης.
Ωστόσο, η περιφερειακή της ισχύς έχει υποστεί βαρύ πλήγμα, με το δίκτυο των πληρεξουσίων πολιτοφυλακών της να φθίνει και την εσωτερική αμφισβήτηση να εντείνεται, δημιουργώντας γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συγκρίνονται σε μέγεθος με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
Η στρατηγική αποδυνάμωση του Ιράν ξεκίνησε με τις επιτυχίες του Ισραήλ έναντι της Χεζμπολάχ και τη μεταβολή των ισορροπιών στη Συρία, αφήνοντας την Ισλαμική Δημοκρατία σε μια κατάσταση εσωστρέφειας και οικονομικού χάους. Αναλυτές εκτιμούν ότι το καθεστώς, όπως το γνωρίζαμε, δύσκολα θα επιβιώσει, καθώς η νέα ηγεσία που θα αναδυθεί μπορεί να είναι ακόμη πιο σκληροπυρηνική, ειδικά αν επικρατήσουν οι Φρουροί της Επανάστασης.
Στο μεσοδιάστημα, η Τεχεράνη αναμένεται να επιδιώξει την αύξηση του κόστους του πολέμου για την Ουάσινγκτον και τους συμμάχους της στον Κόλπο, ελπίζοντας ότι η πίεση στη διεθνή ναυσιπλοΐα και τις τιμές του πετρελαίου θα αναγκάσει τις ΗΠΑ σε μια εσπευσμένη διπλωματική διέξοδο.
Η επόμενη μέρα βρίσκει το Ισραήλ ενισχυμένο και τις σουνιτικές χώρες της περιοχής σε στάση αναμονής, ενώ το παλαιστινιακό και το λιβανέζικο ζήτημα ενδέχεται να εισέλθουν σε νέα φάση λόγω της ιρανικής υποχώρησης. Το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένει ο μεγάλος άγνωστος, καθώς μια αποδυναμωμένη Τεχεράνη μπορεί είτε να υποχωρήσει για να επιβιώσει είτε να επιταχύνει την απόκτηση όπλων ως έσχατο μέσο αποτροπής.
Παρά τις εκκλήσεις του Προέδρου Τραμπ προς τον ιρανικό λαό για ανατροπή του καθεστώτος, η εμπειρία του παρελθόντος υποδεικνύει ότι τέτοιες μεταβάσεις είναι σπάνια ομαλές, εγκυμονώντας τον κίνδυνο αιματηρής καταστολής και περαιτέρω αποσταθεροποίησης.