Σφοδρή κριτική στην εξωτερική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ ασκεί ο διακεκριμένος αναλυτής Ρόμπερτ Κέιγκαν, υποστηρίζοντας πως η τρέχουσα αντιπαράθεση με την Τεχεράνη οδηγεί σε μια ιστορική και μη αναστρέψιμη ήττα για την Ουάσιγκτον.
Με άρθρο του στο περιοδικό The Atlantic, ο Κέιγκαν προειδοποιεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποτιμούν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της στάσης τους, οι οποίες απειλούν να κλονίσουν συθέμελα την αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία.
Το Στενό του Ορμούζ και η ενεργειακή ομηρία
Σύμφωνα με την ανάλυση, παρά τις έντονες στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ που έπληξαν την ηγεσία και τις υποδομές του Ιράν, η Τεχεράνη δεν υποχώρησε. Αντιθέτως, η απόφαση του Τραμπ να σταματήσει τις επιθέσεις μετά το ιρανικό χτύπημα στο Κατάρ —το οποίο προκάλεσε σοβαρές ζημιές στον ενεργειακό τομέα— ερμηνεύεται ως ένδειξη αδυναμίας.
Ο Κέιγκαν επισημαίνει ότι το Ιράν πλέον εδραιώνει την κυριαρχία του στο Στενό του Ορμούζ, γεγονός που του δίνει τη δυνατότητα να επιβάλλει όρους στον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό και να ασκεί ασφυκτική πίεση στα κράτη του Κόλπου. Παράλληλα, η ανάδειξη του Ιράν σε ρυθμιστή της περιοχής αναβαθμίζει αυτόματα τον ρόλο των συμμάχων του, της Μόσχας και του Πεκίνου, μειώνοντας δραστικά την επιρροή της Δύσης.
Από την υπερδύναμη στη «χάρτινη τίγρη»
Ο Αμερικανός αναλυτής προχωρά σε μια δυσοίωνη σύγκριση με το παρελθόν, τονίζοντας ότι η παρούσα οπισθοδρόμηση διαφέρει ριζικά από τις ήττες στο Βιετνάμ ή το Αφγανιστάν. Ενώ εκείνες οι αποτυχίες σημειώθηκαν σε δευτερεύοντα μέτωπα, η απώλεια του ελέγχου στη Μέση Ανατολή αγγίζει τον πυρήνα του παγκόσμιου ανταγωνισμού.
Η σύγκρουση, αντί να επιδείξει την αμερικανική ισχύ, εξέθεσε τις ΗΠΑ ως μια «χάρτινη τίγρη» με εξαντλημένα οπλοστάσια και έλλειψη στρατηγικής συνέπειας.
Η αποτυχία αυτή αναμένεται να πυροδοτήσει μια παγκόσμια αλυσιδωτή αντίδραση, καθώς η εικόνα μιας Αμερικής που αδυνατεί να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε, ενθαρρύνει αναθεωρητικές δυνάμεις όπως την Κίνα στο ζήτημα της Ταϊβάν και τη Ρωσία στην Ευρώπη, επιταχύνοντας τη μετάβαση σε έναν κόσμο όπου η Ουάσιγκτον δεν θα έχει πλέον τον κυρίαρχο λόγο.