Ο πόλεμος φθοράς αποτελεί πλέον το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των σύγχρονων πολεμικών αναμετρήσεων, όπως αποδεικνύουν οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, οι οποίες εξελίσσονται σε εξαντλητικούς αγώνες επικράτησης των στρατιωτικών αντοχών, των οικονομικών πόρων και της πολιτικής βούλησης.
Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Foreign Affairs, η τάση αυτή τροφοδοτείται από τρία κρίσιμα κενά που επανακαθορίζουν το πεδίο των επιχειρήσεων.
Το πρώτο αφορά το χάσμα παραγωγικής ισχύος, καθώς η ονομαστική στρατιωτική υπεροχή ή το ΑΕΠ δεν μεταφράζονται άμεσα σε διατηρήσιμη πολεμική ισχύ στο μέτωπο.
Στην Ουκρανία, η Ρωσία εκμεταλλεύτηκε τα αποθέματα και τη βιομηχανική της βάση για να αντέξει τις αρχικές αποτυχίες, ενώ η Δύση δυσκολεύεται να τροφοδοτήσει έναν πόλεμο υψηλής κατανάλωσης πυρομαχικών.
Αντίστοιχα, το Ιράν, μέσω του δικτύου των συμμάχων του και της χρήσης χαμηλού κόστους drones, υποχρεώνει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να καταναλώνουν πολυδάπανα συστήματα αναχαίτισης.
Το δεύτερο κενό εντοπίζεται στην τεχνολογική εξουδετέρωση των παραδοσιακών ελιγμών. Στο σύγχρονο πεδίο μάχης, η διαρκής επιτήρηση και η ταχύτατη τεχνολογική προσαρμογή καθιστούν τη συγκέντρωση δυνάμεων εξαιρετικά επικίνδυνη, με κάθε τεχνολογικό πλεονέκτημα να εξουδετερώνεται από αντίμετρα μέσα σε λίγες εβδομάδες, εμποδίζοντας την επίτευξη αποφασιστικών διασπάσεων.
Τέλος, παρατηρείται μια επικίνδυνη αποσύνδεση των στρατιωτικών μέσων από τους πολιτικούς στόχους. Οι μαξιμαλιστικές επιδιώξεις εμποδίζουν τον τερματισμό των συρράξεων, καθώς παρά τα εξουθενωτικά πλήγματα της Αμερικής και του Ισραήλ κατά του Ιράν και των πληρεξουσίων του, η στρατιωτική επικράτηση δεν έχει μεταφραστεί σε μια βιώσιμη πολιτική διευθέτηση.
Αυτή η δυναμική δημιουργεί ένα σοβαρό δίλημμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είναι σχεδιασμένες για σύντομες και αποφασιστικές επιχειρήσεις. Την ώρα που η αμερικανική ηγεσία επιχειρεί να εφαρμόσει στρατηγικές έμμεσης πίεσης —όπως η νέα πρωτοβουλία οικονομικού αποκλεισμού «Operation Economic Outcast» κατά των ιρανικών χρηματοπιστωτικών δικτύων— οι αντίπαλοί της έχουν κάθε κίνητρο να παρατείνουν τις διαμάχες.
Για να αποφύγουν την παγίδα των πολυδάπανων και ατέρμονων συρράξεων, οι ΗΠΑ καλούνται να αναπροσαρμόσουν τόσο τον στρατιωτικό τους σχεδιασμό όσο και τις πολιτικές τους προσδοκίες, καταλήγει η ανάλυση.