Συμπληρώνοντας μία εβδομάδα καταιγιστικών πολεμικών επιχειρήσεων που μεταμορφώνουν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής, η στρατηγική των ΗΠΑ φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα σε εντυπωσιακά στρατιωτικά κέρδη και αβέβαιες πολιτικές επιδιώξεις.
Η απαίτηση του Ντόναλντ Τραμπ να έχει λόγο στην επιλογή του νέου Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν αποκαλύπτει την πρόθεσή του για μια «λύση-πακέτο» που θα απέτρεπε μια μελλοντική σύγκρουση, αν και η υλοποίησή της φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη.
Το «Μοντέλο της Βενεζουέλας» και η Πίεση για Παράδοση
Ο Αμερικανός Πρόεδρος φαίνεται να υιοθετεί μια τακτική μέγιστης στρατιωτικής πίεσης με στόχο τον πολιτικό εξαναγκασμό του καθεστώτος και όχι απαραίτητα την πλήρη κατάρρευσή του.
Η αξίωση: Ο Τραμπ απέρριψε τον γιο του Αλί Χαμενεΐ, Μοτζτάμπα, ως διάδοχο, ζητώντας ουσιαστικά μια ηγεσία που θα είναι διατεθειμένη να διαπραγματευτεί.
Η στάση της Τεχεράνης: Παρά τις δηλώσεις του μετριοπαθούς Προέδρου Πεζεσκιάν για διαμεσολάβηση, οι σκληροπυρηνικοί του ιρανικού στρατού συνεχίζουν τις επιθέσεις, υποδηλώνοντας βαθύ εσωτερικό διχασμό.
Στρατιωτική Υπεροχή και το «Κενό» Ηγεσίας
Σύμφωνα με τα στοιχεία της CENTCOM, η αμερικανική ισχύς έχει επιφέρει συντριπτικά πλήγματα μέσα σε μόλις επτά ημέρες:
Μείωση 90% στις εκτοξεύσεις ιρανικών πυραύλων και drones.
Βύθιση άνω των 30 πολεμικών πλοίων του Ιράν.
Παράλυση της διαδοχής: Ο θάνατος του Χαμενεΐ και η ισραηλινή απειλή για εξόντωση οποιουδήποτε διαδόχου έχουν αφήσει την Τεχεράνη χωρίς ξεκάθαρη κεφαλή.
Οι Αστάθμητοι Παράγοντες: Ισραήλ και Χεζμπολάχ
Η κατάσταση περιπλέκεται από την αυτόνομη και επιθετική δράση του Ισραήλ στον Λίβανο. Η επιδίωξη του Τελ Αβίβ για πλήρη αφοπλισμό της Χεζμπολάχ ίσως οδηγήσει σε μια μακροχρόνια χερσαία σύγκρουση, η οποία θα μπορούσε να τορπιλίσει τις προσπάθειες των ΗΠΑ για μια γρήγορη περιφερειακή εκεχειρία.
Η Σκιά του Παρελθόντος
Παρά την τεχνολογική υπεροχή και τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης στη στόχευση, οι αναλυτές προειδοποιούν για το φάντασμα του Ιράκ. Το 2003, οι προσδοκίες για έναν σύντομο πόλεμο και μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση διαψεύστηκαν, οδηγώντας σε μια οκταετή κατοχή.
Σήμερα, η οικονομική πίεση και η πιθανότητα το Ιράν να καταφύγει σε ασύμμετρες λύσεις (όπως το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ) παραμένουν οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι για τη διεθνή σταθερότητα.