Η ολοκλήρωση της αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων από τη στρατηγική βάση Al-Tanf στη νότια Συρία σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής που διήρκεσε πάνω από μία δεκαετία, κατά την οποία η Ουάσιγκτον πρωτοστάτησε στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.
Η κίνηση αυτή, σε συνδυασμό με την εκκένωση βάσης στη βορειοανατολική Συρία και την παράδοση της Al-Shadadi στον Συριακό Αραβικό Στρατό, αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου της κυβέρνησης Τραμπ για τη συγκέντρωση και τελικά την πλήρη απομάκρυνση των στρατευμάτων από την περιοχή. Στο πλαίσιο αυτής της «σκόπιμης επιχείρησης», η CENTCOM ολοκλήρωσε επίσης τη μεταφορά περισσότερων από 5.700 μαχητών του ISIS στο Ιράκ, μια κίνηση που κρίθηκε επιβεβλημένη λόγω της εσωτερικής αστάθειας στη Συρία και της κυβερνητικής επίθεσης κατά των Κούρδων των SDF.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται πλέον να αντιμετωπίζει την ενσωμάτωση των SDF στον νέο εθνικό στρατό της Συρίας ως την απαραίτητη δικλείδα ασφαλείας που θα επιτρέψει την ταχύτερη δυνατή έξοδο των αμερικανικών δυνάμεων. Η Caroline Rose από το New Lines Institute εκτιμά ότι η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί αυτή τη σταθερότητα ως πρόσχημα για να μεταφέρει τις ευθύνες ασφαλείας στη Δαμασκό, επιδιώκοντας ενδεχομένως να ξεπεράσει το αρχικό χρονοδιάγραμμα που προέβλεπε παραμονή στο Ιράκ έως το 2026.
Η νέα αυτή δυναμική επιβεβαιώθηκε και στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, όπου ο Μάρκο Ρούμπιο συναντήθηκε με εκπροσώπους της συριακής κυβέρνησης, σηματοδοτώντας μια στροφή στη διμερή συνεργασία με έμφαση στην αντιτρομοκρατία αλλά και στις οικονομικές επενδύσεις στον τομέα των υδρογονανθράκων.
Ωστόσο, η αισιοδοξία για μια γρήγορη απεμπλοκή επισκιάζεται από την πολιτική αβεβαιότητα στη Βαγδάτη και την κλιμάκωση της έντασης με την Τεχεράνη. Η πιθανή άνοδος του Νούρι Αλ Μάλικι στην πρωθυπουργία του Ιράκ προκαλεί έντονο προβληματισμό, καθώς η Ουάσιγκτον φοβάται την ενίσχυση των σιιτικών πολιτοφυλακών και την αύξηση της ιρανικής επιρροής.
Αναλυτές όπως ο Lawk Ghafuri προειδοποιούν ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ δεν συμβαίνει σε κενό αέρος, αλλά σε μια περιοχή που εξακολουθεί να μαστίζεται από δίκτυα τζιχαντιστών, οι οποίοι αποτελούν μια «ωρολογιακή βόμβα» στα τεράστια και δύσκολα ελεγχόμενα σύνορα Συρίας-Ιράκ.
Στην πραγματικότητα, η αμερικανική παρουσία στο Ιράκ παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευρύτερη αντιπαράθεση με το Ιράν. Ενώ η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ και η πτώση του Άσαντ θεωρήθηκαν αρχικά ευκαιρίες για μείωση των στρατευμάτων, η ανάγκη της κυβέρνησης Τραμπ να διατηρήσει την αποτροπή έναντι της Τεχεράνης ενδέχεται να καθυστερήσει την τελική έξοδο.
Η πλήρης απόσυρση κινδυνεύει να αφήσει τη Βαγδάτη στρατηγικά εκτεθειμένη, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις διαθέσεις των εξτρεμιστικών ομάδων και την περιφερειακή κυριαρχία του Ιράν, μετατρέποντας μια στρατιωτική απόφαση σε μια ριψοκίνδυνη γεωπολιτική αναπροσαρμογή.