Με τον πλέον οδυνηρό τρόπο γράφτηκε ο επίλογος στις έρευνες για τον εντοπισμό του 78χρονου αγνοούμενου τα ίχνη του οποίου είχαν χαθεί από το πρωί της Τετάρτης 6 Μαΐου στο Πλατανόρευμα Κοζάνης.
Ο άτυχος ηλικιωμένος, ο οποίος έπασχε από άνοια, βρέθηκε χωρίς τις αισθήσεις του το μεσημέρι της Κυριακής 17 Μαΐου, σε ορεινή και δύσβατη τοποθεσία πάνω από τον οικισμό.
Το χρονικό της εξαφάνισης και η κινητοποίηση
Η περιπέτεια ξεκίνησε ένα συνηθισμένο πρωινό, όταν ο 78χρονος, αφού ήπιε τον καφέ με τη σύζυγό του στην αυλή του σπιτιού τους, σηκώθηκε για τον καθιερωμένο περίπατό του. Μέσα στα λίγα λεπτά που η σύζυγός του μπήκε στην κουζίνα, ο άνδρας εξαφανίστηκε.
Παρά το γεγονός ότι αμέσως σήμανε συναγερμός και ξεκίνησε μια γιγαντιαία επιχείρηση με τη συμμετοχή της Πυροσβεστικής, ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων, drones, αλλά και σχεδόν όλων των κατοίκων του χωριού, οι πρώτες σαρωτικές έρευνες απέβησαν άκαρπες. Οι κάμερες ασφαλείας της περιοχής δεν κατέγραψαν καμία απολύτως κίνηση που θα μπορούσε να δώσει κατεύθυνση στις αρχές.
Οι μαρτυρίες των συγγενών και η μοιραία συνάντηση
Μιλώντας στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ», η σύζυγός του, συντετριμμένη, περιέγραψε τις πρώτες στιγμές της αγωνίας, λέγοντας χαρακτηριστικά πως ένιωθε «σαν να άνοιξε η γη και να τον κατάπιε». Η εγγονή του εξέφρασε την αρχική της βεβαιότητα πως ο παππούς της θα βρισκόταν γρήγορα κάπου κοντά, ενώ φίλοι του τον περιέγραψαν ως έναν ιδιαίτερα κοινωνικό άνθρωπο, δραστήριο και καλό περιπατητή.
Η κόρη του ηλικιωμένου εξήγησε πως ο πατέρας της, λόγω της άνοιας, έχανε συχνά τον προσανατολισμό του και στο παρελθόν είχε χρειαστεί να τον επιστρέψουν στο σπίτι περαστικοί, των οποίων τα οχήματα επιβιβαζόταν αυθόρμητα. Για τον λόγο αυτό, η οικογένεια είχε εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να τον είχε πάρει κάποιος οδηγός ή να είχε εγκλωβιστεί σε κάποιον κλειστό ιδιωτικό χώρο.
Καθοριστική για την πορεία του 78χρονου αποδείχθηκε η μαρτυρία μιας συγχωριανής του, η οποία τον συνάντησε στον δρόμο εκείνο το μοιραίο πρωινό. Όταν τον ρώτησε πού πηγαίνει μέσα στη ζέστη, ο ίδιος τής απάντησε: «όπου με βγάλει ο δρόμος» —μια φράση που, όπως επιβεβαίωσε η κόρη του, συνήθιζε να λέει συχνά. Παρά τις συστάσεις της γυναίκας να πάρει μαζί του νερό και καπέλο, ο ηλικιωμένος αρνήθηκε και συνέχισε την πορεία του προς το βουνό, όπου τελικά άφησε την τελευταία του πνοή.