Παρότι ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στρέψει την προσοχή του σε σειρά χωρών της Δυτικής Ημισφαιρίου – από το Μεξικό και τα καρτέλ ναρκωτικών έως τη Βενεζουέλα και την Κούβα – η Νικαράγουα απουσιάζει εντυπωσιακά από την ατζέντα του. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι κυβερνάται από ένα αυταρχικό καθεστώς, με τους Ντάνιελ Ορτέγκα και Ροζάριο Μουρίγιο να ασκούν την εξουσία ως «συν-πρόεδροι», έχοντας εξοβελίσει ή φυλακίσει την αντιπολίτευση.
Κατά την πρώτη θητεία Τραμπ, η Νικαράγουα είχε ενταχθεί μαζί με την Κούβα και τη Βενεζουέλα στην περίφημη «τρόικα της τυραννίας». Στη δεύτερη όμως θητεία του, η χώρα σχεδόν δεν αναφέρεται. Αναλυτές και πρώην Αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι το καθεστώς Ορτέγκα ακολουθεί μια στρατηγική χαμηλού προφίλ: περιορίζει τη διακίνηση ναρκωτικών, δεν προκαλεί ανοιχτά την Ουάσιγκτον, δεν διαθέτει κρίσιμους φυσικούς πόρους και δεν αποτελεί πηγή μαζικής μετανάστευσης προς τις ΗΠΑ.
Όπως σημειώνει ο πρώην σύμβουλος του Τζο Μπάιντεν για τη Λατινική Αμερική, Χουάν Γκονζάλες, για μια αμερικανική διοίκηση που δεν δίνει προτεραιότητα στη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η «αορατότητα» μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματική τακτική επιβίωσης για αυταρχικά καθεστώτα. Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, ωστόσο, επισημαίνεται ότι η απουσία της Νικαράγουας από το προσκήνιο δεν σημαίνει αδιαφορία, αλλά μετατόπιση των αμερικανικών γεωπολιτικών προτεραιοτήτων αλλού.
Ο Ορτέγκα και η Μουρίγιο ελέγχουν πλήρως τους θεσμούς, έχουν κατηγορηθεί για νοθεία εκλογών και καλλιεργούν στενές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν, χωρίς ωστόσο να έρχονται σε άμεση σύγκρουση με τον Τραμπ. Παρά τις αμερικανικές κυρώσεις και τους δασμούς, το καθεστώς παραμένει σταθερό, ενώ φέρεται να συνεργάζεται επιλεκτικά με τις ΗΠΑ σε θέματα καταπολέμησης της διακίνησης ναρκωτικών.
Η Νικαράγουα δεν αποτελεί πολιτικά «ευαίσθητο» θέμα στο εσωτερικό των ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Κούβα, ούτε η διασπορά της έχει εκλογικό βάρος. Αυτό, σε συνδυασμό με τη στάση αποφυγής προκλήσεων, φαίνεται να την κρατά εκτός πρώτης γραμμής της πολιτικής Τραμπ. Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση δρα κυρίως από την εξορία, μετά την αποστολή εκατοντάδων αντιφρονούντων στις ΗΠΑ και την αφαίρεση της ιθαγένειάς τους.
Παρατηρητές εκτιμούν ότι τυχόν εξελίξεις στη Βενεζουέλα θα μπορούσαν να επηρεάσουν και τη Νικαράγουα, ασκώντας έμμεση πίεση στο καθεστώς. Προς το παρόν, όμως, η σταθερότητα και η περιορισμένη συνεργασία με την Ουάσιγκτον φαίνεται να υπερισχύουν έναντι της προώθησης της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.