Ο Λίβανος, διαχρονικός καθρέφτης των ρηγμάτων στον αραβικό κόσμο, εισέρχεται σε μια νέα φάση. Η πολιτική της απομόνωσης και των αποκλεισμών φαίνεται να υποχωρεί, δίνοντας τη θέση της σε μια πιο ψυχρή και πραγματιστική διαχείριση ισχύος. Στο επίκεντρο αυτής της μετατόπισης βρίσκεται ένας μέχρι πρότινος αδιανόητος δίαυλος: ο διάλογος ανάμεσα στη Χεζμπολάχ και τη Σαουδική Αραβία.
Οι επαφές, που ξεκίνησαν παρασκηνιακά, αποκτούν πλέον ορατά αποτελέσματα στο πολιτικό, οικονομικό και επικοινωνιακό πεδίο του Λιβάνου. Ενδείξεις χαλάρωσης της σαουδαραβικής στάσης, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, καταγράφονται ολοένα και συχνότερα, υποδηλώνοντας ότι η προσέγγιση δεν αποτελεί θεωρητικό σενάριο αλλά εξελισσόμενη πραγματικότητα.
Στο οικονομικό μέτωπο, η άρση πιέσεων και η επανεκκίνηση κρίσιμων φακέλων –όπως η ανασυγκρότηση του νότου και η ρύθμιση των τραπεζικών καταθέσεων– συνδέονται με ένα νέο περιβάλλον μειωμένης εξωτερικής ασφυξίας. Παράλληλα, πολιτικές πρωτοβουλίες της λιβανικής κυβέρνησης και σήματα συνεργασίας με περιφερειακούς παίκτες δείχνουν ότι το Ριάντ δεν αντιτίθεται πλέον ενεργά σε κινήσεις που παλαιότερα θεωρούνταν «κόκκινη γραμμή».
Αλλαγή καταγράφεται και στη ρητορική. Κόμματα και μέσα ενημέρωσης που παραδοσιακά ευθυγραμμίζονταν με τη σαουδαραβική γραμμή υιοθετούν πιο ήπιους τόνους, ενώ απουσιάζουν οι συνήθεις εκστρατείες έντασης. Ταυτόχρονα, η συζήτηση για τον οπλισμό της Χεζμπολάχ μετατοπίζεται: από το αίτημα της άμεσης «αφοπλισμού» σε μια πιο ασαφή και διαχειρίσιμη έννοια «περιορισμού», ένδειξη προσαρμογής στις πολιτικές ισορροπίες.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σαουδαραβική απροθυμία να στηρίξει στρατιωτική κλιμάκωση στον Λίβανο, στάση που ενισχύει την αποτρεπτική αφήγηση της Χεζμπολάχ και περιπλέκει τους υπολογισμούς του Ισραήλ. Οι πρόσφατες κοινοβουλευτικές διεργασίες κατέδειξαν ότι Σουνίτες βουλευτές, παρά πιέσεις, δεν ευθυγραμμίζονται αυτόματα με σκληρές αντιπαραθετικές επιλογές.
Η προσέγγιση Ριάντ–Χεζμπολάχ εντάσσεται σε μια ευρύτερη σαουδαραβική αναθεώρηση συμμαχιών στον Περσικό Κόλπο και τη Μέση Ανατολή. Οι εντάσεις με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, από την Υεμένη και το Σουδάν έως τον Λίβανο και την Ερυθρά Θάλασσα, ωθούν το βασίλειο σε πιο ευέλικτες και πραγματιστικές επιλογές. Στο λιβανικό πεδίο, το Ριάντ φαίνεται πλέον διατεθειμένο να συνομιλήσει με τους πραγματικούς συσχετισμούς ισχύος, αναγνωρίζοντας τον καθοριστικό ρόλο της Χεζμπολάχ.
Συνολικά, η σταδιακή αυτή προσέγγιση δεν προκύπτει από αιφνίδια αλλαγή στάσης, αλλά από συσσωρευμένες περιφερειακές πιέσεις και εσωτερικούς περιορισμούς. Για τη Σαουδική Αραβία, ο πραγματισμός στον Λίβανο παύει να είναι επιλογή και μετατρέπεται σε αναγκαιότητα, σε ένα περιβάλλον όπου οι παλιοί άξονες αντιπαράθεσης δίνουν τη θέση τους σε πιο σύνθετες και ρευστές ισορροπίες.