Η πιθανότητα μιας νέας πολεμικής σύρραξης με το Ιράν φαντάζει πλέον πιο ορατή από ποτέ, καθώς η Ουάσιγκτον κλιμακώνει την εκστρατεία πίεσης συγκεντρώνοντας στον Περσικό Κόλπο μια στρατιωτική ισχύ που συγκρίνεται μόνο με εκείνη της εισβολής στο Ιράκ το 2003.
Με την παρουσία δύο πανίσχυρων αεροπλανοφόρων, του USS Abraham Lincoln και του USS Gerald Ford, οι ΗΠΑ έχουν στήσει μια πολεμική μηχανή τεραστίων διαστάσεων, η οποία στοχεύει στον πλήρη εξαναγκασμό της Τεχεράνης για ριζικές αλλαγές στην πυρηνική και περιφερειακή της πολιτική. Αυτή η γιγαντιαία ανάπτυξη δυνάμεων συνοδεύεται από ένα αστρονομικό οικονομικό τίμημα που επηρεάζει άμεσα τις τελικές αποφάσεις του Λευκού Οίκου.
Μόνο η ημερήσια λειτουργία των δύο ομάδων κρούσης αεροπλανοφόρων ανέρχεται σε 13 εκατομμύρια δολάρια, ενώ αν συνυπολογιστούν τα συνοδευτικά πλοία και η εφοδιαστική αλυσίδα, το συνολικό κόστος για τον μήνα Φεβρουάριο άγγιξε τα 200 εκατομμύρια δολάρια. Αν η διπλωματική αντιπαράθεση παραταθεί, η αμερικανική παρουσία στην περιοχή θα κοστίσει πάνω από μισό δισεκατομμύριο δολάρια μέχρι τα τέλη Μαρτίου.
Στην περίπτωση που η Ουάσιγκτον αποφασίσει να περάσει από την αποτροπή στην ενεργό δράση, οι δαπάνες αναμένεται να εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα επίπεδα.
Λαμβάνοντας ως μέτρο σύγκρισης την περσινή επιχείρηση «Σφυρί του Μεσονυκτίου» κατά των ιρανικών πυρηνικών υποδομών, η οποία κόστισε 2,25 δισεκατομμύρια δολάρια σε μόλις 37 ώρες, ένα νέο διευρυμένο πλήγμα θα σήμαινε μια τεράστια οικονομική αιμορραγία για τον αμερικανικό προϋπολογισμό.
Πέρα από το επιθετικό σκέλος, η Ουάσιγκτον επωμίζεται και το κόστος της άμυνας, καθώς μια ιρανική απάντηση με πυραύλους και drones θα απαιτούσε την ενεργοποίηση πανάκριβων συστημάτων αεράμυνας, όπως το THAAD, για την προστασία των αμερικανικών δυνάμεων και των συμμάχων τους στην περιοχή.
Αυτά τα «εφαρμοσμένα μαθηματικά» της σύγκρουσης δημιουργούν ένα ασφυκτικό πολιτικό πλαίσιο, καθώς όσο περισσότερο επενδύει οικονομικά και στρατιωτικά η κυβέρνηση Τραμπ στην πίεση κατά του Ιράν, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αποδεχθεί μια περιορισμένη ή ημίμετρη συμφωνία που θα προσομοιάζει στο παρωχημένο πλέον πλαίσιο του 2015.
Ο Αμερικανός πρόεδρος κατέστησε σαφές στην ομιλία του για την κατάσταση της Ένωσης ότι, αν και προτιμά τη διπλωματία, δεν πρόκειται να επιτρέψει στην Τεχεράνη να καταστεί πυρηνική δύναμη. Για την ηγεσία του Ιράν, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: ο χρόνος πλέον κοστίζει ακριβά και για τις δύο πλευρές, αλλά η στρατιωτική ετοιμότητα των ΗΠΑ δείχνει ότι ο Λευκός Οίκος είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα για να επιβάλει τους όρους του.