Σε ένα κρεσέντο αλαζονείας και μεγαλοστομίας, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, επιχείρησε να παρουσιάσει την Τουρκία ως τον «αναντικατάστατο πυλώνα» της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Πόστα, ο Γκιουλέρ προσπάθησε να «πουλήσει» την Άγκυρα ως τον απαραίτητο φύλακα του ΝΑΤΟ, την ώρα που η χώρα του συνεχίζει να λειτουργεί ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας για τη συνοχή της Συμμαχίας.
Το παραμύθι της «σταθερότητας» και οι «Πατρίδες»
Με μια ρητορική που θυμίζει εποχές όπου το διεθνές δίκαιο ήταν απλώς μια έννοια προς διαπραγμάτευση, ο Τούρκος ΥΠΑΜ αναμασά το γνωστό τροπάριο περί συλλογικής άμυνας, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί αναλλοίωτη την επιθετική στάση της Άγκυρας απέναντι στην Ελλάδα.
Για τον Γκιουλέρ, οι κυριαρχικές θέσεις της Ελλάδας στο Αιγαίο αποτελούν «μονομερείς κινήσεις», αποκαλύπτοντας την πάγια τουρκική τακτική: να βαφτίζει «δικαίωμα» την αυθαιρεσία και «απειλή» τη νόμιμη θωράκιση της ελληνικής επικράτειας.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι οι παλιές εμμονές, αλλά η επέκταση των τουρκικών φιλοδοξιών. Πέρα από τη γνωστή «Γαλάζια Πατρίδα», ο Γκιουλέρ προσθέτει στο λεξιλόγιό του την «Κυβερνοπατρίδα» και την «Ουράνια Πατρίδα». Πρόκειται για μια επικοινωνιακή προσπάθεια να καλυφθεί το έλλειμμα ουσίας με εντυπωσιακούς όρους, με τον Τούρκο υπουργό να καυχιέται για δυνατότητες προβολής ισχύος από τη Μεσόγειο έως τη Βαλτική.
Η «επιλεκτική» υπακοή στο ΝΑΤΟ
Η στάση του Γκιουλέρ υποκρύπτει έναν επικίνδυνο δυισμό:
Από τη μια, επικαλείται τους μηχανισμούς διαλόγου του ΝΑΤΟ για να εξωραΐσει την εικόνα της Τουρκίας.
Από την άλλη, διαμηνύει πως δεν πρόκειται να αλλάξει κανόνες εμπλοκής, παραμένοντας προσκολλημένος σε μια επιθετική ατζέντα που αμφισβητεί ανοιχτά την κυριαρχία των γειτόνων του.
Η προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανιστεί ως ο «νέος χωροφύλακας» της Ευρώπης, τη στιγμή που επενδύει σε μια ρητορική που στοχεύει στον εκφοβισμό και την αμφισβήτηση συνόρων, δεν πείθει κανέναν.
Το μόνο που επιτυγχάνει ο κ. Γκιουλέρ είναι να επιβεβαιώσει πως η Τουρκία παραμένει ο «δούρειος ίππος» του ΝΑΤΟ, που χρησιμοποιεί τη Συμμαχία ως «ομπρέλα» για να προωθήσει τα δικά της ηγεμονικά σχέδια, αγνοώντας επιδεικτικά τους κανόνες καλής γειτονίας.