Νέα δεδομένα για την επόμενη μέρα στο Ιράν φέρνει στο φως το ισραηλινό Channel 12, αποκαλύπτοντας έναν στρατηγικό σχεδιασμό που δεν προβλέπει απαραίτητα την άμεση πτώση του καθεστώτος, αλλά μια σταδιακή και μη αναστρέψιμη διάβρωσή του.
Το σενάριο, που στις εσωτερικές συζητήσεις των υπηρεσιών ασφαλείας περιγράφεται ως «αργή κατάρρευση», εστιάζει στην αποδυνάμωση της Τεχεράνης σε βαθμό που η παραμονή της στην εξουσία να καταστεί μη βιώσιμη μακροπρόθεσμα.
Οι πυλώνες της «διάβρωσης»
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Ισραηλινών αξιωματούχων, η πολεμική σύγκρουση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ θα αφήσει το καθεστώς όρθιο αλλά «πολιτικά ακρωτηριασμένο». Η οριστική πτώση θα προέλθει από έναν συνδυασμό εσωτερικών και εξωτερικών πιέσεων:
Οικονομική Ασφυξία: Η επιδείνωση της κρίσης και η διεθνής διπλωματική απομόνωση αναμένεται να εξαντλήσουν τα εναπομείναντα αποθέματα του κράτους.
Κοινωνική Έκρηξη: Η εκτεταμένη δημόσια δυσαρέσκεια, τροφοδοτούμενη από τη συνεχιζόμενη εσωτερική αναταραχή, δημιουργεί το έδαφος για την εμφάνιση εναλλακτικών ηγετικών πόλων.
Περιφερειακή Πίεση: Ο σχηματισμός ενός ισχυρού συνασπισμού από κράτη του Κόλπου και ξένες δυνάμεις θα διατηρεί το Ιράν σε κατάσταση διαρκούς πολιορκίας.
Ρωγμές στο «γρανιτένιο» οικοδόμημα των Φρουρών
Το ρεπορτάζ επισημαίνει ότι οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες έχουν ήδη εντοπίσει ορατές «ρωγμές» στην ιεραρχία του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Η ηγεσία φαίνεται διχασμένη, ενώ η στρατιωτική πειθαρχία δοκιμάζεται σκληρά.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο «πεσμένο ηθικό» των ιρανικών στρατιωτικών μονάδων. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι:
Στις δυνάμεις αεράμυνας η πτώση του ηθικού είναι δραματική λόγω του φόβου των ισραηλινών πληγμάτων.
Υπάρχουν πληροφορίες για διοικητές που αναγκάζουν με τη βία έντρομους στρατιώτες να συνεχίσουν τις εκτοξεύσεις πυραύλων.
Η στρατηγική του Ισραήλ
Η προσέγγιση αυτή δείχνει ότι το Τελ Αβίβ ποντάρει στην εξάντληση των πόρων και της ψυχολογίας του αντιπάλου. Αντί για ένα «χειρουργικό» τελειωτικό χτύπημα που θα μπορούσε να προκαλέσει χάος, το Ισραήλ φαίνεται να προτιμά τη στρατηγική της «χιλίων τομών», περιμένοντας το οικοδόμημα της Τεχεράνης να καταρρεύσει υπό το βάρος των δικών του εσωτερικών αντιφάσεων.