Η πολεμική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη φάση, καθώς το επίκεντρο των επιθέσεων μετατοπίζεται από τις ενεργειακές υποδομές στους πόρους επιβίωσης του πληθυσμού.
Η πρόσφατη επίθεση με drone σε μονάδα αφαλάτωσης στο Μπαχρέιν σηματοδοτεί την έναρξη ενός «πολέμου του νερού», ο οποίος απειλεί να προκαλέσει ανθρωπιστική κρίση άνευ προηγουμένου.
Η αφαλάτωση ως «Αχίλλειος Πτέρνα»
Για τις χώρες του Περσικού Κόλπου, οι μονάδες αφαλάτωσης δεν είναι απλές υποδομές, αλλά η μοναδική πηγή ζωής. Σε μια περιοχή που συγκεντρώνει το 40% της παγκόσμιας δυναμικότητας αφαλάτωσης, η στοχοποίηση αυτών των εγκαταστάσεων πλήττει την καρδιά της καθημερινότητας εκατομμυρίων πολιτών.
Μπαχρέιν & Κουβέιτ: Εξαρτώνται σχεδόν ολοκληρωτικά (90%) από το αφαλατωμένο νερό. Τα στρατηγικά τους αποθέματα επαρκούν μόλις για λίγες ημέρες.
Ισραήλ: Παράγει το 80% του πόσιμου νερού του μέσω αφαλάτωσης.
Ιράν: Κατηγορεί τις ΗΠΑ για πλήγμα σε δική του μονάδα στο νησί Κεσμ, υποστηρίζοντας ότι η Δύση «άνοιξε τον ασκό του Αιόλου» για επιθέσεις σε υποδομές ύδρευσης.
Συντονισμένο κύμα επιθέσεων σε κρίσιμες υποδομές
Η επίθεση στο Μπαχρέιν αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου παζλ αποσταθεροποίησης που περιλαμβάνει:
Μεταφορές: Εκρήξεις drones κοντά στο αεροδρόμιο του Ντουμπάι και πλήγματα σε κατοικημένες περιοχές (Dubai Marina).
Ενέργεια: Στοχοποίηση των πετρελαϊκών πεδίων Berri (Saudi Aramco) και Shaybah, καθώς και δεξαμενών καυσίμων σε διεθνή αεροδρόμια.
Φυσικό Αέριο: Το Κατάρ αναγκάστηκε σε προσωρινή παύση εξαγωγών LNG μετά από δολιοφθορές.
Η απάντηση του Ισραήλ και το «μαύρο» στην Τεχεράνη
Για πρώτη φορά, το Ισραήλ απάντησε με απευθείας πλήγματα σε ενεργειακούς στόχους εντός του ιρανικού εδάφους. Οι δεξαμενές καυσίμων των Φρουρών της Επανάστασης στην Τεχεράνη τυλίχθηκαν στις φλόγες, προκαλώντας τεράστιες πυρκαγιές και αναγκάζοντας το καθεστώς να επιβάλει δελτίο στη διανομή καυσίμων.
Ένας πόλεμος φθοράς των πολιτών
Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι η στοχοποίηση του νερού και των βασικών υποδομών μετατρέπει τη σύγκρουση σε έναν «πόλεμο χωρίς όρια». Όταν το διακύβευμα παύει να είναι ο έλεγχος των συνόρων και γίνεται η πρόσβαση στο πόσιμο νερό, ο κίνδυνος μιας ανεξέλεγκτης ανθρωπιστικής καταστροφής και μιας παγκόσμιας οικονομικής παράλυσης γίνεται πλέον ορατός.