Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να εξαπολύσει στρατιωτικές επιθέσεις κατά του Ιράν δεν έχει προκαλέσει το παραδοσιακό κύμα εθνικής ενότητας που συνόδευε αντίστοιχες κινήσεις στο παρελθόν.
Αντίθετα, οι δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν μια πρωτοφανή διχασμένη εικόνα, με την πλειοψηφία των Αμερικανών να εμφανίζεται επιφυλακτική ή ανοιχτά αντίθετη, σηματοδοτώντας μια θεμελιώδη αλλαγή στην αμερικανική πολιτική κουλτούρα.
Η κατάρρευση ενός ιστορικού φαινομένου
Ιστορικά, οι Αμερικανοί πρόεδροι επωφελούνταν από το φαινόμενο «rally around the flag» (συσπείρωση γύρω από τη σημαία), όπου η υποστήριξη για στρατιωτικές επεμβάσεις εκτοξευόταν —συχνά πάνω από το 90%— αμέσως μετά την έναρξη μιας σύγκρουσης. Από το Περλ Χάρμπορ (97%) και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν (92%) μέχρι την εισβολή στο Ιράκ το 2003 (76%), η κοινή γνώμη έτεινε να προσφέρει μια «λευκή επιταγή» στην εκάστοτε ηγεσία.
Σήμερα, ωστόσο, η στήριξη για την εμπλοκή στο Ιράν περιορίζεται μόλις στο 41% (με διακυμάνσεις μεταξύ 27% και 50% ανάλογα με το μέσο), υποδηλώνοντας ότι το φαινόμενο της εθνικής ενότητας έχει εξασθενήσει δραματικά.
Γιατί η σύγκρουση με το Ιράν διχάζει;
Οι αναλυτές επισημαίνουν τρεις κύριους παράγοντες για αυτή την αλλαγή:
Έλλειψη Στρατηγικής Επικοινωνίας: Σε αντίθεση με το 2003, όπου υπήρξε μια μακρά περίοδος «προετοιμασίας» της κοινής γνώμης με επιχειρήματα για την αναγκαιότητα του πολέμου, η τρέχουσα σύγκρουση στερείται σαφούς επικοινωνιακής στρατηγικής.
Εντεινόμενη Πολιτική Πόλωση: Η βαθιά κομματική διχόνοια έχει «μολύνει» το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι δεν εμφανίζουν καμία διάθεση συσπείρωσης πίσω από τον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ ακόμη και η βάση του ίδιου του Προέδρου φαίνεται να έχει εκλεγεί με την υπόσχεση του απεγκλωβισμού από τις εξωτερικές συρράξεις.
Κόπωση και Ιστορική Μνήμη: Η εμπειρία των μακροχρόνιων πολέμων στο Βιετνάμ και το Ιράκ έχει δημιουργήσει ένα κοινό που αναγνωρίζει πλέον γρηγορότερα το κόστος σε αίμα και χρήμα, καθιστώντας την υποστήριξη σε πολέμους πιο ευμετάβλητη και εφήμερη.
Το τέλος του «εθνικού μετώπου»
Οι αναλυτές συμφωνούν ότι η εποχή όπου η εσωτερική πολιτική «σταματούσε στις ακτές» της Αμερικής έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η τάση που παρατηρείται είναι πλέον η σταδιακή φθορά της υποστήριξης καθώς οι λεπτομέρειες των επιθέσεων γίνονται γνωστές και οι συνέπειες γίνονται αντιληπτές. Με δεδομένο ότι ο πόλεμος στο Ιράν ξεκινά από μια βάση χαμηλής αποδοχής, ο κίνδυνος για την κυβέρνηση Τραμπ είναι η ραγδαία πτώση της στήριξης, αν η σύγκρουση πάρει διαστάσεις «ατέρμονος αποστολής» (endless war), γεγονός που θα μπορούσε να μετατρέψει την εσωτερική αμφισβήτηση σε μείζον πολιτικό πρόβλημα για τον Λευκό Οίκο.