Η Ουάσινγκτον επιχειρεί να κατοχυρώσει το δικαίωμα των Αμερικανών παραγωγών να χρησιμοποιούν εμβληματικές ευρωπαϊκές ονομασίες, όπως φέτα, παρμεζάνα και γκοργκοντζόλα, στις διεθνείς αγορές.
Η στρατηγική αυτή απέδωσε ήδη καρπούς, με τις αμερικανικές εξαγωγές τυριών να σημειώνουν ιστορικό ρεκόρ 613.000 τόνων το περασμένο έτος, σημειώνοντας αύξηση $20\%$.
Αμερικανική αποτελεσματικότητα vs Ευρωπαϊκή παράδοση
Οι ΗΠΑ ποντάρουν στις μεγάλες και οικονομικά αποδοτικές μονάδες παραγωγής τους, οι οποίες μπορούν να προσφέρουν «ευρωπαϊκού τύπου» τυριά σε σημαντικά χαμηλότερες τιμές.
Για τους Αμερικανούς, η φέτα αντιμετωπίζεται ως ένα γενικό είδος τυριού που θρυμματίζεται, ενώ για την ΕΕ αποτελεί προϊόν άρρηκτα συνδεδεμένο με τη γεωγραφία και την παράδοση της Ελλάδας.
Η αντεπίθεση των Ευρωπαίων παραγωγών
Οι Ιταλοί παραγωγοί παρμεζάνας (Parmigiano Reggiano) ηγούνται των αντιδράσεων, τονίζοντας ότι οι πωλήσεις «ψευδο-παρμεζάνας» εκτός ΕΕ στερούν από τον κλάδο πάνω από 2 δισ. ευρώ ετησίως.
Το επιχείρημα της Ευρώπης εστιάζει στη διαφάνεια: ο καταναλωτής πρέπει να γνωρίζει αν αγοράζει ένα αυθεντικό προϊόν με συγκεκριμένη μέθοδο παραγωγής ή μια βιομηχανική απομίμηση.
Διπλωματικό αδιέξοδο σε τρίτες χώρες
Η σύγκρουση μεταφέρεται πλέον σε αγορές-κλειδιά, όπως η Ινδονησία και η Αυστραλία, όπου ΗΠΑ και ΕΕ πιέζουν για αντικρουόμενες εμπορικές συμφωνίες.
Στην Ινδονησία, η ΕΕ πέτυχε την προστασία 200 προϊόντων, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ απάντησε με δική της συμφωνία που επιτρέπει τη χρήση των ονομάτων από Αμερικανούς.
Στην Αυστραλία, η μάχη συνεχίζεται με μεταβατικές περιόδους και αυστηρούς περιορισμούς που επιδιώκουν οι Βρυξέλλες.
Πίσω από τις ονομασίες των τυριών κρύβεται μια βαθύτερη ιδεολογική και οικονομική σύγκρουση για τους κανόνες του παγκόσμιου εμπορίου.
Ενώ η Ευρώπη παλεύει να προστατεύσει την προστιθέμενη αξία της πολιτιστικής της κληρονομιάς, οι ΗΠΑ επιδιώκουν την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς τροφίμων, βλέποντας στις αναπτυσσόμενες οικονομίες μια τεράστια ευκαιρία για τη δική τους εξωστρεφή γαλακτοβιομηχανία.