Αν και το ΝΑΤΟ δεν ενεπλάκη άμεσα στη σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, ο πόλεμος αυτός λειτούργησε ως μια σκληρή «άσκηση επί χάρτου», αποκαλύπτοντας σοβαρές αδυναμίες στη συμμαχική άμυνα.
Με το βλέμμα στο 2029 —έτος που πολλοί αναλυτές θεωρούν ορόσημο για μια πιθανή ρωσική απειλή— αξιωματούχοι και διπλωμάτες επισημαίνουν στο Politico πέντε κρίσιμα πεδία που χρήζουν άμεσης ενίσχυσης.
1. Η «αιμορραγία» των πυρομαχικών
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή κατέδειξε ότι τα αποθέματα υψηλής τεχνολογίας εξαντλούνται με τρομακτικούς ρυθμούς. Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν ήδη το μισό απόθεμα πυραύλων Patriot, ενώ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είδαν τα δικά τους αποθέματα (Aster, Mica) να μειώνονται δραματικά μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες.
Με τη Ρωσία να παράγει χιλιάδες drones μηνιαίως, το ΝΑΤΟ κινδυνεύει να μείνει από αντιαεροπορικά βλήματα μέσα σε λίγες εβδομάδες, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για φθηνότερες και μαζικότερες λύσεις αναχαίτισης.
2. Το τέλος της αεροπορικής παντοδυναμίας
Η ικανότητα του Ιράν να συνεχίζει τις επιθέσεις παρά την αεροπορική εκστρατεία των ΗΠΑ αποδεικνύει ότι οι συμβατικοί βομβαρδισμοί δεν αρκούν πλέον για την υποταγή ενός αντιπάλου.
Το ΝΑΤΟ καλείται να επανεξετάσει την έννοια της «αεροπορικής υπεροχής», επενδύοντας σε όπλα ακριβείας μεγάλου βεληνεκώς που μπορούν να πλήξουν την παραγωγική βάση του εχθρού βαθιά στην επικράτειά του.
3. Ναυτικά υπό «διάλυση»
Η κινητοποίηση των ευρωπαϊκών στόλων στον Κόλπο αποκάλυψε χρόνια υποεπένδυσης. Από τα τεχνικά προβλήματα του βρετανικού Royal Navy μέχρι τη χαμηλή διαθεσιμότητα του καναδικού στόλου, η συμμαχία δείχνει ανέτοιμη για ναυτικό πόλεμο.
Σε μια σύγκρουση με τη Ρωσία, η έλλειψη πλοίων για τον εντοπισμό υποβρυχίων και την αναχαίτιση πυραύλων Kalibr θα μπορούσε να αποβεί μοιραία.
4. Το «ρήγμα» της πολιτικής ενότητας
Ο πόλεμος στο Ιράν όξυνε τις σχέσεις με την Ουάσιγκτον. Η άρνηση της Ευρώπης να παράσχει στρατιωτική στήριξη στον Τραμπ οδήγησε σε απειλές για αντίποινα και αμφισβήτηση της αμερικανικής δέσμευσης προς το ΝΑΤΟ.
Αναλυτές προειδοποιούν ότι η εποχή των κολακειών προς τις ΗΠΑ πρέπει να δώσει τη θέση της σε μια πιο ρεαλιστική συναλλακτική σχέση, όπου η ευρωπαϊκή στήριξη στη Μέση Ανατολή θα συνδέεται άρρηκτα με την αμερικανική προστασία στην Ευρώπη.
5. Η Ουκρανία ως «δάσκαλος» ασφαλείας
Ο πόλεμος ανέδειξε την Ουκρανία ως κορυφαίο πάροχο τεχνογνωσίας στην αντιμετώπιση ιρανικών drones. Η συμμαχία επεκτείνει τους δεσμούς της με το Κίεβο μέσω κοινών προγραμμάτων καινοτομίας (UNITE-Brave), στοχεύοντας στη δημιουργία μιας «ασπίδας» αντιαεροπορικής άμυνας στα ρωσικά σύνορα, βασισμένης στα μαθήματα που διδάχθηκαν στα πεδία των μαχών.