Νέα δημοσκοπικά δεδομένα από τη Ρωσία δείχνουν μια σταδιακή αλλά σταθερή κάμψη της δημοφιλίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, με την κοινωνική δυσαρέσκεια να εντείνεται καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία φαίνεται να χάνει την ικανότητα συσπείρωσης που είχε στο παρελθόν.
Η δημοσκοπική διολίσθηση
Σύμφωνα με το κρατικό κέντρο ερευνών WZIOM, το ποσοστό εμπιστοσύνης προς τον Ρώσο Πρόεδρο υποχώρησε στο 71%, σημειώνοντας πτώση για έβδομη συνεχή εβδομάδα, ενώ η αποδοχή του έργου του διολίσθησε στο 65,6%. Αν και τα νούμερα παραμένουν υψηλά, η σύγκριση με την αρχή της εισβολής το 2022 —όταν η εμπιστοσύνη άγγιζε το 86%— αποκαλύπτει μια σημαντική φθορά.
Παράλληλα, ανεξάρτητοι φορείς όπως το Κέντρο Λεβάντα επισημαίνουν ότι το ποσοστό των πολιτών που θεωρούν ότι η χώρα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση έχει υποχωρήσει από το 75% στο 60%.
Το τέλος της «πολεμικής ευφορίας»
Πολιτικοί αναλυτές, όπως ο Ντμίτρι Ορέσκιν, εκτιμούν ότι ο πόλεμος έχει πάψει να λειτουργεί ως «ναρκωτικό» κινητοποίησης για τη ρωσική κοινωνία. Για πρώτη φορά στα 25 χρόνια εξουσίας του Πούτιν, η στρατιωτική σύγκρουση δεν φαίνεται να καλύπτει τα συσσωρευμένα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.
Η κόπωση των πολιτών στρέφει πλέον το ενδιαφέρον στην ακρίβεια, την κατάσταση του συστήματος υγείας και την αβεβαιότητα για το μέλλον, τομείς στους οποίους ακόμη και ο ίδιος ο Πούτιν παραδέχθηκε πρόσφατα ότι η κατάσταση επιδεινώνεται.
Ο έλεγχος των πληροφοριών και οι κίνδυνοι για το Κρεμλίνο
Η ανησυχία της ρωσικής ηγεσίας για τη διαρροή της δυσαρέσκειας αντικατοπτρίζεται στις οδηγίες προς τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία καλούνται είτε να χρησιμοποιούν πιο «ευνοϊκές» μετρήσεις είτε να αποσιωπούν εντελώς τις δημοσκοπήσεις.
Ο αναλυτής Αμπάς Γκαλιάμοφ προειδοποιεί ότι η πτώση της δημοφιλίας αναγκάζει το καθεστώς να στηρίζεται όλο και περισσότερο στα σώματα ασφαλείας, γεγονός που εγκυμονεί κινδύνους εσωτερικής αστάθειας αν οι ηγέτες των υπηρεσιών αυτών αρχίσουν να λειτουργούν ως αυτόνομοι πολιτικοί παίκτες.
Παρά τη φθορά, οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι το καθεστώς παραμένει βραχυπρόθεσμα σταθερό και ικανό να συνεχίσει τον πόλεμο για χρόνια. Ωστόσο, η τάση είναι σαφής: η «λευκή επιταγή» που είχε ο Πούτιν από τη ρωσική κοινωνία αρχίζει να αμφισβητείται, καθώς τα οικονομικά αδιέξοδα υποσκελίζουν την εθνικιστική ρητορική.