Η απροσδόκητη επίσκεψη του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στη Σαουδική Αραβία εν μέσω της ευρύτερης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή ανέδειξε έναν νέο, ευφυή στρατηγικό ελιγμό του Κιέβου. Ο Ουκρανός πρόεδρος επιχειρεί να μετατρέψει την πικρή εμπειρία της χώρας του στα πεδία των μαχών σε πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο, προωθώντας την τεχνογνωσία της Ουκρανίας στον πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones).
Με την υπογραφή συμφωνιών ανταλλαγής τεχνολογίας με κράτη του Κόλπου –τα οποία πλήττονται επίσης από ιρανικής κατασκευής όπλα– η Ουκρανία χτίζει νέες συμμαχίες και αναζητά εναλλακτικές πηγές αμυντικής υποστήριξης, την ώρα που τα αμερικανικά αποθέματα κατευθύνονται αλλού.
Η γεωπολιτική κρίση με το Ιράν φάνηκε αρχικά να γέρνει τη ζυγαριά υπέρ της Μόσχας, αυξάνοντας τα πετρελαϊκά της έσοδα και αποσπώντας την προσοχή της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ.
Ωστόσο, η Ουκρανία αντέδρασε άμεσα, στοχεύοντας με δικά της drones μεγάλης εμβέλειας τις ρωσικές ενεργειακές υποδομές και εξαλείφοντας γρήγορα τα υπερκέρδη του Κρεμλίνου. Επιπλέον, το Κίεβο σημείωσε μια σημαντική νίκη στην Ευρώπη με το ξεμπλοκάρισμα ενός ζωτικού δανείου 90 δισεκατομμυρίων ευρώ, εξέλιξη που κατέστη δυνατή μετά την εκλογική ήττα του φιλορώσου Ούγγρου πρωθυπουργού, Βίκτορ Όρμπαν.
Στο διπλωματικό μέτωπο της Ουάσιγκτον, τα μηνύματα παραμένουν αντιφατικά. Παρότι ο Τραμπ διατείνεται ότι θα επιλύσει τη σύγκρουση «σχετικά γρήγορα», οι απεσταλμένοι του εστιάζουν στη Μέση Ανατολή, αγνοώντας το Κίεβο. Η στάση αυτή, σε συνδυασμό με την απουσία της Ρωσίας από τις άμεσες απειλές στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, γεννά έντονες ανησυχίες στην Ευρώπη για το κατά πόσο η Ουάσιγκτον προκρίνει μια επιφανειακή σταθερότητα έναντι μιας δίκαιης ειρήνης.
Μέσα σε αυτό το ρευστό τοπίο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δέχονται σφοδρή κριτική για την αδυναμία τους να αναλάβουν αποφασιστική δράση χωρίς τις αμερικανικές υποδείξεις, διστάζοντας να αξιοποιήσουν πλήρως τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια ή να επιβάλουν συντριπτικές κυρώσεις.
Ο Ζελένσκι, συνειδητοποιώντας πως ο χρόνος είναι αμείλικτος, συνεχίζει τη διεθνή εκστρατεία δημοσιότητάς του. Στόχος του παραμένει να κρατήσει το ουκρανικό ζήτημα στα πρωτοσέλιδα, διασφαλίζοντας ότι η χώρα του δεν θα παραγκωνιστεί στο τραπέζι των μελλοντικών διαπραγματεύσεων.