Σχεδόν 140 ημέρες μετά την έναρξη μιας αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης που υποτίθεται πως θα διαρκούσε μόλις τέσσερις εβδομάδες, ο Ντόναλντ Τραμπ επισημοποίησε την υποτροπή της σύγκρουσης.
Με επιστολή του προς το Κογκρέσο στις 10 Ιουλίου, ο Αμερικανός πρόεδρος επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ εμπλέκονται εκ νέου σε ανοιχτό πόλεμο με το Ιράν, βάζοντας ταφόπλακα στις αλλεπάλληλες, εύθραυστες εκεχειρίες και τα «μνημόνια παρανόησης» που προηγήθηκαν τους προηγούμενους μήνες.
Η αναζωπύρωση των εχθροπραξιών έχει λάβει περιφερειακές διαστάσεις. Ενώ οι ΗΠΑ πλήττουν στρατηγικούς στόχους εντός του Ιράν, η Τεχεράνη διευρύνει το μέτωπο βάζοντας στο στόχαστρο το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, την Ιορδανία, το Κατάρ και τα ΗΑΕ, με τη συνδρομή των Χούθι που εξαπέλυσαν πυραύλους κατά της Σαουδικής Αραβίας.
Την ίδια στιγμή, οι χώρες του Κόλπου αντιμετωπίζουν με έντονη δυσφορία τον πόλεμο —με το Ομάν να υποδεικνύει το Τελ Αβίβ ως την κύρια πηγή αστάθειας— σε αντίθεση με το Ισραήλ που χαιρετίζει την επανέναρξη των αμερικανικών πληγμάτων.
Παράλληλα, η στρατηγική του Λευκού Οίκου χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις. Αφού υπαναχώρησε από την ιδέα επιβολής διοδίων στα Στενά του Ορμούζ, η προσοχή του Τραμπ φαίνεται πλέον να επικεντρώνεται αποκλειστικά στον μεταπολεμικό έλεγχο της κρίσιμης αυτής θαλάσσιας οδού.
Ωστόσο, αναλυτές και πρώην αξιωματούχοι —όπως ο πρώην υπουργός Άμυνας Μαρκ Έσπερ— προειδοποιούν ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε έναν «πόλεμο χωρίς τέλος», καθώς η αεροπορική υπεροχή δεν αρκεί για την επίτευξη των στόχων τους χωρίς την ανάληψη ρίσκου για χερσαίες επιχειρήσεις ή κατάληψη στρατηγικών υποδομών, όπως η νήσος Χαργκ.