Η επιδίωξη της Άγκυρας να αποκτήσει τα αμερικανικά μαχητικά πέμπτης γενιάς F-35 συνιστά ένα κρίσιμο ζήτημα διεθνούς ασφάλειας, το οποίο προκαλεί έντονο προβληματισμό στην Αθήνα, το Τελ Αβίβ, τον αραβικό κόσμο και τη Δύση.
Παρά την ιστορική της ενσωμάτωση στο ΝΑΤΟ ως ανάχωμα απέναντι στη Ρωσία, η σημερινή Τουρκία ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική που αμφισβητεί τις δυτικές συμμαχίες, όπως αποδείχθηκε από την αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 το 2017 – μια κίνηση που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα τεχνολογικά μυστικά του F-35.
Στο περιφερειακό πεδίο, η ενίσχυση της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας συνιστά άμεση απειλή για την Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει τη διαρκή τουρκική παραβατικότητα και την κατοχή της βόρειας Κύπρου. Την ίδια στιγμή, η φιλική στάση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιτείνει την αβεβαιότητα.
Παράλληλα, οι αραβικές χώρες βλέπουν στις στρατιωτικές φιλοδοξίες της Άγκυρας την αναβίωση ενός νεο-οθωμανικού ηγεμονισμού, ενώ το Ισραήλ ανησυχεί για τη στήριξη που παρέχει η Τουρκία στη Χαμάς και την κλιμάκωση της εχθρικής ρητορικής εναντίον του.
Ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος έγκειται στην εσωτερική μεταμόρφωση της Τουρκίας. Υπό τη διοίκηση Ερντογάν, η χώρα έχει απομακρυνθεί από το κοσμικό μοντέλο του Ατατούρκ, διοχετεύοντας τεράστιους πόρους στην ισλαμιστική εκπαίδευση και καταστέλλοντας την πολιτική αντιπολίτευση.
Η ενίσχυση ενός αυταρχικού και θρησκευτικά ριζοσπαστικοποιημένου καθεστώτος με τα πλέον προηγμένα όπλα της Δύσης αποτελεί μια εξέλιξη που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη διεθνή σταθερότητα.