Η απόφαση της Τουρκίας να δημιουργήσει δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μία ακόμη περιβαλλοντική πρωτοβουλία. Η γεωγραφία των περιοχών, που επέλεξε η Άγκυρα, η χρονική στιγμή και κυρίως όσα έχουν προηγηθεί τα τελευταία δύο χρόνια δείχνουν, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμη βήμα της προσπάθειας να μετατραπεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» από πολιτικό αφήγημα σε κρατική πολιτική με νομικό μανδύα α λα τούρκα!
Με τα προεδρικά διατάγματα της 15ης Αυγούστου, η Τουρκία ορίζει μία περιοχή στο Βόρειο Αιγαίο, ανάμεσα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, και μία δεύτερη στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου. Το κρίσιμο στοιχείο είναι, ότι οι περιοχές αυτές δεν περιορίζονται στα τουρκικά χωρικά ύδατα. Επεκτείνονται σε διεθνή ύδατα και σε τμήματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Γι’ αυτό και η αντίδραση της Αθήνας ήταν κατηγορηματική: Η κίνηση χαρακτηρίστηκε παράνομη και χωρίς οποιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα. Και αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά από τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα, τα οποία χωροθετήθηκαν αποκλειστικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.
Η Άγκυρα, όμως, δεν επιδιώκει μόνο άμεσα νομικά αποτελέσματα. Επιδιώκει κάτι περισσότερο, να δημιουργήσει ένα ακόμη πλέγμα τουρκικών διοικητικών πράξεων πάνω στις περιοχές που διεκδικεί. Πρώτα ήρθαν οι χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας», ακολούθησαν οι άδειες ερευνών, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ο τουρκικός Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός και η κατάθεσή του στην UNESCO. Τώρα ακολουθούν τα «εθνικά θαλάσσια πάρκα».
Η μεθοδολογία είναι σταθερή: Η Τουρκία επαναλαμβάνει τις ίδιες διεκδικήσεις μέσα από διαφορετικά θεσμικά εργαλεία, ώστε με την πάροδο του χρόνου να εμφανίζονται, όχι ως μονομερείς αξιώσεις, αλλά ως ήδη ασκούμενη κρατική πρακτική.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η περιοχή του Καστελλόριζου. Ο τουρκικός χάρτης ουσιαστικά περιορίζει το ελληνικό νησιωτικό σύμπλεγμα στα έξι ναυτικά μίλια των χωρικών υδάτων του και δημιουργεί μια τουρκική ζώνη ανάμεσα σε αυτό και τη Ρόδο. Πρόκειται για πιστή αποτύπωση της πάγιας τουρκικής αντίληψης ότι τα ελληνικά νησιά δεν μπορούν να «αποκόπτουν» την Τουρκία από την Ανατολική Μεσόγειο.
Το ίδιο μήνυμα εκπέμπεται στο Βόρειο Αιγαίο. Η περιοχή μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης εντάσσεται στην τουρκική λογική της μέσης γραμμής μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών, σαν τα ελληνικά νησιά να μην παράγουν θαλάσσιες ζώνες.
Γιατί τώρα; Επειδή η Ελλάδα έχει αρχίσει να περνά από την αμυντική διαχείριση στην έμπρακτη αποτύπωση των δικαιωμάτων της. Ο ελληνικός Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, τα θαλάσσια πάρκα και οι ενεργειακές κινήσεις νοτίως της Κρήτης δημιουργούν στην Άγκυρα τον φόβο, ότι η ελληνική θέση αποκτά σταδιακά θεσμική, ευρωπαϊκή και διεθνή υπόσταση.
Ταυτόχρονα, η Τουρκία προετοιμάζει για το φθινόπωρο τη νομοθετική θεσμοποίηση της «Γαλάζιας Πατρίδας». Τα θαλάσσια πάρκα λειτουργούν επομένως ως κρίκος μιας ευρύτερης αλυσίδας.
Δεν πρόκειται για οικολογία. Πρόκειται για γεωπολιτική μέσω… οικολογικής ορολογίας. Και ο πραγματικός στόχος δεν είναι η προστασία της θάλασσας, αλλά η σταδιακή μετατροπή μιας παράνομης διεκδίκησης σε εικόνα κανονικότητας!
Πηγή: tomanifesto.gr