Σε πλήρη αναθεώρηση της στρατηγικής της απέναντι στην Τεχεράνη προχωρά η αμερικανική ηγεσία, καταφεύγοντας εκ των υστέρων σε μια οικονομική εκστρατεία ευρείας κλίμακας, καθώς η προηγηθείσα στρατιωτική δράση απέτυχε να επιφέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.
Σύμφωνα με ανάλυση των New York Times, ο Λευκός Οίκος επιχειρεί τώρα να εφαρμόσει την επιχείρηση «Operation Economic Outcast», στοχεύοντας στον απόλυτο οικονομικό αποκλεισμό της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Η συγκεκριμένη τακτική αποτελεί μια πρωτοφανή παρέκκλιση από την παραδοσιακή διπλωματική πρακτική των ΗΠΑ, η οποία ιστορικά προέκρινε τη σταδιακή επιβολή οικονομικών κυρώσεων ως μέσο καταναγκασμού πριν από οποιαδήποτε προσφυγή στη βία.
Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να παρακάμψει τα ενδιάμεσα στάδια και να προχωρήσει άμεσα σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς δεν πέτυχε ούτε την εξουδετέρωση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος —και ειδικότερα των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου— ούτε την ανατροπή της κυβέρνησης, προκαλώντας παράλληλα βαρύτατο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.
Το νέο οικονομικό πείραμα, το οποίο ανακοινώθηκε από τον Αμερικανό Υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, προβλέπει τη συστηματική διακοπή κάθε εναπομείνασας χρηματοροής προς την Τεχεράνη.
Στο στόχαστρο των αμερικανικών αρχών μπαίνουν τόσο οι συγκαλυμμένες ψηφιακές συναλλαγές όσο και οι παράνομες μεταφορές πετρελαίου από πλοίο σε πλοίο ή η διακίνηση χρυσού, με σκοπό την πλήρη εξάντληση των οικονομικών πόρων του Ιράν.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα της «οικονομικής D-Day» προσκρούει σε σοβαρά αμείλικτα ερωτήματα, αλλά και στον καθοριστικό ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η Κίνα.
Καθώς το Πεκίνο απορροφά περισσότερο από το 80% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, η επιβολή αεροστεγών κυρώσεων προϋποθέτει την άμεση σύγκρουση με τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου μέσω της ενεργοποίησης δευτερογενών κυρώσεων σε κινεζικούς ομίλους.
Η Ουάσινγκτον καλείται πλέον να διαχειριστεί ένα εξαιρετικά λεπτό διπλωματικό δίλημμα.
Παρά τις απειλές προς τρίτα κράτη, η αμερικανική ηγεσία αποφεύγει να αναφερθεί ονομαστικά στην Κίνα, επιδιώκοντας να μην πυροδοτήσει μια νέα ευθεία αντιπαράθεση με το Πεκίνο —σε μια περίοδο που οι δύο πλευρές διασταυρώνουν ήδη τα ξίφη τους για την τεχνητή νοημοσύνη, την Ταϊβάν και το εμπόριο, και ενώ εκκρεμούν κρίσιμες υψηλού επιπέδου διμερείς επαφές.
Αναλυτές υπογραμμίζουν ότι σε αντίθεση με την ιστορική απόβαση στη Νορμανδία, η επιτυχία της σημερινής οικονομικής εκστρατείας εξαρτάται άμεσα από τη στάση της Κίνας, χωρίς την οποία η νέα αμερικανική στρατηγική κινδυνεύει να μείνει κενό γράμμα.