Στην επιβολή ενός νέου, ευρύτατου πακέτου κυρώσεων κατά του Ιράν και δεκάδων διεθνών εταίρων του προχώρησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια προσπάθεια να εξαναγκάσουν την Τεχεράνη σε διαπραγματεύσεις και υποχωρήσεις, όπως την εγκατάλειψη των διεκδικήσεων στο Στενό του Ορμούζ και τον τερματισμό του πυρηνικού της προγράμματος.
Η πρωτοβουλία, που ονομάστηκε επισήμως «Επιχείρηση Οικονομικός Απόκληρος» και περιγράφηκε από Αμερικανούς αξιωματούχους ως «οικονομική Ημέρα Απόβασης», αποσκοπεί στην άσκηση της μέγιστης δυνατής πίεσης.
Ωστόσο, διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η στροφή του Ντόναλντ Τραμπ στα οικονομικά εργαλεία υποδηλώνει ουσιαστικά τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος, καθώς οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών δεν πέτυχαν τη γρήγορη επικράτηση που ανέμενε η Ουάσινγκτον.
Παρά τις απώλειες ηγετικών στελεχών του, το Ιράν αντέδρασε με εκτεταμένα πλήγματα μέσω πυραύλων και drones σε περιφερειακές πετρελαϊκές υποδομές, προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις στις διεθνείς αγορές ενέργειας και εκτίναξη των τιμών καυσίμων στις ΗΠΑ κατά 40%.
Την ίδια στιγμή, το Πεντάγωνο αντιμετωπίζει εξάντληση των αποθεμάτων αναχαιτιστικών πυραύλων —τα οποία θα απαιτήσουν έως και τρία χρόνια για να αναπληρωθούν— αναγκάζοντας την Ουάσινγκτον να μεταφέρει πόρους από την περιοχή της Ινδο-Ειρηνικής και να επιβαρύνει τις εφοδιαστικές της αλυσίδες, ειδικά μετά τις ζημιές σε αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο.
Παρά την ένταση των νέων μέτρων, που στοχεύουν τομείς όπως ο χρυσός, τα κρυπτονομίσματα, η αεροπορία και η ναυτιλία, η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται.
Η αμερικανική κυβέρνηση απέφυγε να επιβάλει κυρώσεις σε μεγάλες κινεζικές τράπεζες που απορροφούν το 90% των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, με τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ να παραδέχεται ότι μια τέτοια κίνηση θα απειλούσε με καταστροφή το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Ειδικοί προειδοποιούν ότι οι κυρώσεις θα επιβαρύνουν κυρίως την ιρανική κοινωνία που ήδη δοκιμάζεται, χωρίς όμως να οδηγήσουν σε πολιτική συνθηκολόγηση.
Παράλληλα, η παράταση της σύγκρουσης προκαλεί εγχώριο πολιτικό κόστος στις ΗΠΑ, με τη δημοτικότητα του Τραμπ και την υποστήριξη στον πόλεμο να υποχωρούν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.