Δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις, μια τεχνολογία με τεράστιες καταστροφικές δυνατότητες και το υπαρξιακό ερώτημα για την ασφάλεια του πλανήτη συνθέτουν το σκηνικό γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη, το οποίο θυμίζει έντονα τις σκοτεινές ημέρες του Ψυχρού Πολέμου.
Όπως η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας ανάγκασε τότε τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση να θέσουν κανόνες στο πυρηνικό τους οπλοστάσιο, έτσι και σήμερα τίθεται επιτακτικά το αίτημα για μια αντίστοιχη διεθνή συνθήκη ελέγχου της AI μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου.
Η αναλογία αυτή, ωστόσο, παρουσιάζει σημαντικές διαφοροποιήσεις που δυσκολεύουν τη ρύθμιση της νέας τεχνολογίας. Σε αντίθεση με τα πυρηνικά όπλα που ελέγχονται αυστηρά από κρατικές αρχές, η Τεχνητή Νοημοσύνη αναπτύσσεται από ιδιωτικές εταιρείες και είναι προσβάσιμη σε οποιονδήποτε διαθέτει υπολογιστή ή έξυπνο κινητό.
Παράλληλα, ενώ τα πυρηνικά προγράμματα στηρίζονταν σε μια πλήρως κατανοητή επιστημονική βάση, τα εξελιγμένα μοντέλα AI λειτουργούν συχνά ως «μαύρο κουτί», καθώς ακόμη και τα ίδια τα εργαστήρια ανάπτυξης αδυνατούν να ερμηνεύσουν πλήρως τις εσωτερικές τους διεργασίες.
Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ορισμένοι βασικοί μηχανισμοί από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου θα μπορούσαν να εφαρμοστούν άμεσα για τη μείωση της αμοιβαίας δυσπιστίας.
Πρώτον, όπως η δημιουργία της «θερμής γραμμής» επικοινωνίας μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον απέτρεψε την κλιμάκωση μετά την Κούβα, έτσι και σήμερα προτείνεται η απευθείας σύνδεση μεταξύ των δύο κυβερνήσεων και των ερευνητικών εργαστηρίων για την άμεση αναφορά ανησυχητικών περιστατικών.
Δεύτερον, στα πρότυπα των ελέγχων του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, θα μπορούσαν να καθιερωθούν διεθνείς επιθεωρήσεις στα γιγαντιαία κέντρα δεδομένων.
Καθώς οι υποδομές αυτές είναι εξαιρετικά μεγάλες και εξειδικευμένες, ο έλεγχος των ορίων της υπολογιστικής τους ισχύος —ακόμη και με τη συνδρομή δορυφόρων— καθιστά εφικτή την επιτήρηση και τη ρύθμιση της ανάπτυξης των υπερ-ισχυρών μοντέλων.