Βαθύ χάσμα ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Βορρά και τον Νότο αποτυπώνουν τα νεότερα στοιχεία της Eurostat σχετικά με την ηλικία ανεξαρτητοποίησης των νέων, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει τη δεύτερη χειρότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ενώ σε χώρες όπως η Φινλανδία και η Δανία οι νέοι εγκαταλείπουν τη γονική εστία στις ηλικίες των 21 με 22 ετών, στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία η έξοδος από το πατρικό μετατίθεται συχνά μετά τα 30 έτη. Η εξάρτηση αυτή, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στη συγκατοίκηση.
Σχεδόν οι μισοί νέοι ηλικίας 18 έως 34 ετών στην ΕΕ διατηρούν στενούς οικονομικούς δεσμούς με την οικογένειά τους, με το φαινόμενο να μην αφορά μόνο φοιτητές ή ανέργους, καθώς πάνω από το 36% όσων παραμένουν εξαρτημένοι εργάζεται με πλήρες ωράριο.
Η καθυστέρηση αυτή αποδίδεται σε μεγάλους οικονομικούς και στεγαστικούς παράγοντες:
Δυσβάσταχτο κόστος στέγασης: Το 2025, πάνω από το 26% του πληθυσμού στην Ελλάδα δαπανούσε τουλάχιστον το 40% του εισοδήματός του για κάλυψη στεγαστικών αναγκών, ποσοστό υπερτριπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου (7,7%).
Συρρίκνωση αγοραστικής δύναμης: Σε αντίθεση με την ΕΕ, όπου το διαθέσιμο εισόδημα αυξήθηκε κατά 25,4% από το 2010, στην Ελλάδα κατέγραψε υποχώρηση κατά 22,3%.
Οικονομική ασφυξία: Το 87,1% των νοικοκυριών στην Ελλάδα δηλώνει δυσκολία στην κάλυψη των μηνιαίων υποχρεώσεων, ενώ το 18,1% αδυνατεί να εξασφαλίσει επαρκή θέρμανση.
Ως αποτέλεσμα των παραπάνω συνθηκών, η μετάβαση στην αυτόνομη κατοικία στην Ελλάδα καθυστερεί δραματικά, με τη μέση ηλικία απόκτησης πρώτης ιδιόκτητης κατοικίας να φτάνει τα 35 έτη.
Σε αυτή τη διαδρομή, ο ρόλος της οικογένειας καθίσταται πλέον καταλύτης, καθώς το 75% των Ελλήνων ιδιοκτητών έχει λάβει κάποια μορφή οικογενειακής συνδρομής, με την ανάγκη αυτή να αυξάνεται σταδιακά από γενιά σε γενιά.