Με το βλέμμα στραμμένο στο υπόλοιπο της θητείας της, η κυβέρνηση επιχειρεί να εδραιώσει μια ατζέντα εστιασμένη στην οικονομική ανάπτυξη, τις κοινωνικές δομές και τις μεταρρυθμίσεις. Ταυτόχρονα, το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει τη στρατηγική της συνολικής αποδόμησης των πολιτικών της αντιπάλων, ομαδοποιώντας υφιστάμενα και υπό ίδρυση κόμματα κάτω από τον όρο «πολιτική Βαβέλ».
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η μόνη συνεκτική γραμμή αυτών των πολιτικών χώρων είναι η κοινή τους επιδίωξη να ανατρέψουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η κυβερνητική ρητορική σκληραίνει οριζόντια, στοχεύοντας τόσο το ΠΑΣΟΚ για τη στάση του στην ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος, όσο και εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα όπως η Μαρία Καρυστιανού, στην οποία καταλογίζεται «ρητορική των πλατειών».
Ωστόσο, η διαχείριση της αντιπολίτευσης δεν είναι ενιαία, με το Μαξίμου να επιλέγει πότε θα απαντήσει και πότε θα τηρήσει σιγή, αναλόγως με το πολιτικό βάρος των προσώπων.
Η μετωπική σύγκρουση με τον Αλέξη Τσίπρα
Η παρουσίαση του νέου πολιτικού φορέα (ΕΛΑΣ) από τον Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο προκάλεσε την άμεση και συντονισμένη αντίδραση της κυβέρνησης, σε αντίθεση με προηγούμενες δημόσιες εκδηλώσεις άλλων προσώπων. Κυβερνητικοί κύκλοι σχολίασαν σε έντονο ύφος πως παρά τη μεγάλη διαφημιστική προβολή, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίστηκε «αμετανόητος και απαράλλαχτος», χρησιμοποιώντας τοξικό λόγο και δίνοντας ανεκπλήρωτες υποσχέσεις που επιδιώκουν να γυρίσουν τη χώρα δεκαετίες πίσω.
Η τακτική του Μεγάρου Μαξίμου απέναντι στον κ. Τσίπρα, αλλά και σε άλλους πολιτικούς αρχηγούς που «εμφανίζονται με νέα προσωπεία», θα βασιστεί στην υπενθύμιση των πεπραγμένων της περιόδου 2015-2019. Στο πλαίσιο αυτό, κυβερνητικά στελέχη κατηγορούν τον κ. Τσίπρα για υποκρισία όσον αφορά την προστασία των οικονομικά ασθενέστερων.
Επικαλούμενη μαρτυρίες ξένων αξιωματούχων —όπως του πρώην προέδρου της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, σε πρόσφατο ντοκιμαντέρ— η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του τρίτου μνημονίου, ο κ. Τσίπρας απέρριψε την πρόταση για φορολόγηση των εφοπλιστών και επέλεξε τελικά την περικοπή των συντάξεων, καταρρίπτοντας έτσι το αφήγημα περί κοινωνικής ευαισθησίας της Αριστεράς.